‪ผมเอิร์ฟ แจ็คสัน คลื่นสไมล์เอ็นวายซี
‪คลายท้องตึงจากวันขอบคุณพระเจ้า ‪เบาสบายใจไปกับจังหวะคริสต์มาส
‪ช่วงต่อไป หกโมงเช้า ‪อยู่กับดีเจเบอร์หนึ่งยามเดินทาง
‪ตัวเร่งอะดรีนาลีนรัช รัช วิลเลียมส์
‪มาเริ่มต้นช่วงวันหยุด ‪กับเพลงคลาสสิกใหม่ของจอห์น เลเจนด์
‪"แมร์รี่ แมร์รี่ คริสต์มาส"
‪อีวี่
‪ข้อความมาหาพ่อตีห้าเนี่ยนะ
‪หนูอยากได้ม้าจิ๋ว
‪(อีวี่ แก็บบี้ พ่อ)
‪ลูกรัก ซานต้ารู้ว่าลูกตื่นกี่โมง
‪ตอนนี้หลับตานอนต่อนะ
‪ม้าจิ๋ว
‪หนูด้วย
‪แก็บบี้ ‪เด็กดีต้องนอนถึงเจ็ดโมงนะ
‪(เด็กดีต้องนอนถึงเจ็ดโมงนะ)
‪ยังดูดีแฮะ
‪ผมต้องสวมจิงเกิลเบลล์ให้คุณไว้แล้ว
‪เรดอายสองช็อต
‪อ้อ
‪- รสชาติความห่วงใยที่เข้มข้น ‪- โอ้ ขอร้อง
‪ที่ฉันอ้อมมาสามไมล์ ‪เลี้ยงกาแฟแก้วละห้าดอลลาร์ก็เพื่อ
‪เช็กว่าดีเจดาวรุ่งพร้อมทำงานไหม ‪นั่นแหละที่ฉันห่วงเช้านี้
‪อ้อ ดีเจดาวรุ่งเขามีรถส่วนตัวนี่
‪สวยกว่าของคุณด้วย
‪- ข้อความเยอะงั้นรึ ‪- เปล่า ของขวัญคริสต์มาสของลูกแฝด
‪ฉันต้องไปก่อนบ่ายสี่นะ
‪เพิ่งมาถึงเองนะ ป้าโจ
‪แค่บอกไว้ก่อน ว่ามีธุระน่ะ
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ โจเซฟีน
‪ไม่ต้องห่วง เขากำลัง ‪เลี่ยงเรื่องของขวัญคริสต์มาสน่ะ
‪คู่แฝดอยากได้ม้าจิ๋ว
‪พวกแกไม่รู้จักเบื่อตุ๊กตาสัตว์สักที
‪ไม่ใช่ เด็กๆ พูดจริง
‪พวกแกอยากได้ม้าแคระ ‪ตัวเป็นๆ กินฟาง อึได้
‪โอ้ โอเค
‪ก็ทำมื้อเที่ยงกินกัน
‪แสดงความรักจากใจห้านาทีก็ดีนะ
‪เงินสดฉันเก็บเอง และจะทำมื้อเที่ยงให้
‪ป้าโจคอยจัดกระเป๋านักเรียนให้ผม ‪ไปโรงเรียนทุกวัน
‪และตั้งแต่พอลล่าจากไป ‪ก็มาช่วยดูแลเด็กๆ
‪ฉันมักแอบใส่อะไรกุ๊กกิ๊กเข้าไป
‪ทำหน้าที่ยอดมาก
‪ถ้าหนูไม่ต้องใช้ห้องน้ำร่วมกับน้องๆ
‪มือถือหนูคงไม่ตกลงไปในโถส้วม
‪แถมข้าวสารก็ช่วยกู้ไม่ได้
‪และถ้าพ่อไม่รบเร้า ‪ให้หนูต้องนั่งอ่านหนังสือพวกนั้น
‪- หนูคงข้อความรายการมาแล้ว ‪- อรุณสวัสดิ์
‪ที่ "ต้องมี" เน้นสีชมพูไว้ค่ะ
‪อ๊ะ เดี๋ยว คุณมาย่า ‪อ่านรายการที รัช
‪กระเป๋าปราด้า
‪บรอดเวย์ไนท์ที่เอ็นไวซี
‪นี่ มาย่า เราคุยกันแล้วนี่ ‪ความหรูหรามันไม่ใช่เป้าหมาย
‪ยังเช้าเกินสำหรับการเทศนาค่ะ
‪เธอยิ่งรวย เด็กๆ ก็ยิ่งโลภ
‪เอานี่ เอานั่น
‪ซื้อนี่ ซื้อนั่น
‪รักป้านะ
‪มายา เรื่องรายการ...
‪- อรุณสวัสดิ์ จามาล ‪- อรุณสวัสดิ์
‪โอ้ ลูกตื่นเช้าเพื่อรอฟัง "ผลรอบแรก" ใช่ไหม
‪- ครับ ‪- โอ้ ได้ข่าวรึยัง
‪ไม่ครับ ยังเลย ‪แต่กำลังรออีเมลอยู่
‪- ขอให้ได้นะ ‪- เรามีที่อื่นสำรองให้ลูกนะ
‪- โธ่ เป้าหมายคือฮาร์วาร์ดฮะ พ่อ ‪- ดี
‪สงบใจและนึกถึงเป้าหมาย
‪- คุยกับลูกไม่ได้เหรอ ‪- พ่อ
‪โอ้ ตายจริง ‪จามาล เธอทำได้อยู่แล้ว
‪ต้องเป็นฮาร์วาร์ดอยู่แล้ว ‪จะต้องเป็นฮาร์วาร์ดเท่านั้น
‪- ขอบคุณ ร็อกซี่ ‪- เป็นที่ที่เยี่ยม
‪งั้น ผมขอตัวนะครับ ‪เพิ่งฟอกอากาศมาเต็มปอด
‪ผมต้องไปยืดเส้นต่อ
‪ต้องออกกำลังให้ครบสูตรครับ
‪- ดีเลย ‪- ครับผม
‪อีกสองวันลูกคนนั้นคงสูงกว่าผม
‪จะบอกให้ ‪เขาได้ความฉลาดมาจากใครรู้ไหม
‪ไม่รู้สิ ‪แต่ไงแกก็บุคลิกแบบรัชเต็มๆ
‪อ๋อเหรอ เชิญคนดังก่อนคนสวย
‪และอย่าทำกาแฟหกอีก ‪เพิ่งเช็ดคราบเก่าออกไป
‪- ก็คุณขับเร็วเกิน ‪- ก็คุณสายเกินนี่
‪- อรุณสวัสดิ์ รัช อรุณสวัสดิ์ ร็อกซี่ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪มีเวลา 95 วินาทีก่อนออกอากาศ
‪ฉันต้องเช็กเสียง ‪ก่อนเข้ารายการเพลงคริสต์มาส
‪เดี๋ยวเริ่มเลยหลังจากสรุปนี่
‪ต้องเข้าประชุมสิบโมงกับมาร์แชล
‪บอริสก็ไม่โทรกลับเลย ‪ตั้งสามวันแล้ว
‪ฉันอุตส่าห์ให้มันฝรั่งเชื่อมตางั่งนั่น
‪นี่ จาเนลล่า สงบสติลงหน่อย ‪โอเคนะ
‪- ยังเช้ามาก ‪- โอ้!
‪หน้าตาแจ่มขนาดนั้น
‪ไม่เข้าใจมาจัดรายการวิทยุอยู่ทำไม
‪ให้ตายสิ
‪ไงจ๊ะ อะดรีนาลีนรัชของฉัน
‪คาทริน่า คุณควรรักษา ‪ทัศนคติแบบนี้ไว้ทั้งวันนะ
‪ทัศนคติแบบนั้น ‪ควรซ่อนไว้ในชุดนะ คาทริน่า
‪- เอ้า มาเร็ว ‪- นี่
‪คุณน่าจะปล่อยให้ผมเฉิดฉายบ้าง
‪ฉันซื้อกาแฟไว้ให้
‪แต่ฉันเครียดเลยดื่มไปแล้ว
‪ผมเอิร์ฟ แจ็คสัน เพื่อนคุณยามตื่นนอน
‪ต่อไปรัช วิลเลียมส์จะเป็นเพื่อนเดินทางคุณ
‪- ทดสอบๆ ‪- ทดสอบความอดทนฉันรึ
‪- ฟังนะ พ่อดาวรุ่ง ‪- ครับ นาย
‪- จบเรื่องขอบคุณพระเจ้า จบเรื่องไก่งวง ‪- ครับ นาย
‪วันนี้จะเริ่มเล่นเพลงคริสต์มาส
‪ลากเลื่อนบนหิมะกันเลย ‪ชอบฝีมือ "ลากเลื่อน" ผมไหม
‪จาเนลล่าส่ง ‪เพลงฮิตคริสต์มาสให้คุณแล้วใช่ไหม
‪- อ้อ ค่ะ ให้แล้ว ‪- ศึกษา จดจำ ทำเป็นดิจิทัล
‪ดี เราจะยึดตามนั้นนะ
‪- อือฮึ ‪- ไม่เอาฮิปฮอป
‪ไลฟ์ใน ห้า สี่ สาม...
‪สวัสดียามเช้าทุกท่าน ‪ทั้งเอ็นวายซี ควีนส์ บรุกลิน สตรองไอแลนด์
‪อะดรีนาลีนรัชช็อตยามเช้าของคุณ ‪กับสไมล์เอ็นวายซี
‪ขัดฟันเอาเศษไก่งวงออก
‪เพราะรัช วิลเลียมส์จะพาคุณเข้าสู่ ‪ท่วงทำนองเฉลิมฉลอง
‪ไม่ว่าคุณ ‪กำลังขับรถไปทำงาน หรือไปห้าง
‪หรือกำลังหัวหมุนกับช่วงคริสต์มาส
‪เรามาสนุกกับเพลงสุดเก๋า
‪ขอมอบให้จามาลลูกชายคนโต
‪เพราะวันนี้จะเป็นวันสุดพิเศษของเขา
‪"คริสต์มาสอินฮอลลิส" โดยรันดีเอ็มซี
‪โอ้ ไปกันเลย!
‪ช่วงเวลาคริสต์มาสในฮอลลิส ควีนส์
‪แม่ปรุงไก่กับคอลลาร์ดกรีนส์
‪ข้าวกับสตัฟฟิ่ง มักกะโรนีกับชีส
‪และซานต้านำของขวัญ ‪ไว้ใต้ต้นคริสต์มาส โอ้...
‪ป่วนได้ทุกวันเลยนะ
‪พอที
‪โอ้!
‪จิงเกิล‪ ‪จิงเกิล จิงเกิลเบลส์
‪จิงเกิล ออล เดอะ เวย์
‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ ‪- อรุณสวัสดิ์จ้ะ
‪แก็บบี้ อีวี่
‪- เป้ล่ะ ‪- เช็ก!
‪- การบ้านล่ะ ‪- เช็ก!
‪หอมรึยัง
‪เช็ก
‪ขอโทษ ถอยหน่อยฮะ ‪อีเมลมาแล้ว
‪- จากใครงั้นรึ ‪- ปกติถามว่า "จากผู้ใด"
‪จะเป็นใครอื่นนอกจากฮาร์วาร์ด ‪ถูกต้อง ฮาร์วาร์ด
‪อย่าเพิ่งปรบมือ
‪จามาล อีเมลงั้นเหรอ
‪- ครับ ‪- ข่าวดีใช่ไหม
‪โอ้ ยังไม่รู้ฮะ ‪แต่ผมอยากรอเปิดอ่านพร้อมพ่อน่ะ
‪ผมรับตัวเองได้ฮะ
‪ความก้าวหน้าครั้งใหญ่ ‪ของจามาล พี วิลเลียมส์
‪ไม่ว่าผลจะเป็นไง ‪ป้าก็ภูมิใจในตัวหลานจ้ะ
‪ไม่รู้ว่าที่ฮาร์วาร์ด ‪จะมีที่จอดรถพิเศษให้รถใหม่ผมรึเปล่า
‪ที่ซานต้าจะผูกโบว์แดง ‪มาจอดให้เช้าวันคริสต์มาส
‪จริงไหม ใช่เลย
‪พวกเธอโชคดีมากที่มีทุกอย่างพร้อม
‪ถ้าป้าเป็นซานต้า ‪ป้าจะเหาะข้ามบ้านนี้ไป
‪ตอนป้าเป็นเด็ก ‪เราห้าคนกินไข่ใบเดียว
‪โอกาสเดียวที่จะได้กินเบคอน
‪ก็ตอนเพื่อนบ้านทำกินกัน ‪ในวันที่ลมแรง
‪เรื่องของป้ายิ่งฟังยิ่งเศร้า
‪ไข่ใบเดียวเนี่ยนะ
‪- นั่นสิ ‪- นั่นสิ
‪รีบกินกันซะ
‪หืม...
‪- แววตาธุรกิจมาเต็มเลย ‪- ฉันอยากเตือนว่า
‪คุณต้องเล่นเพลงคริสต์มาส
‪จากรายชื่อ "เพลงฮิต" ที่ให้
‪เราต้องเล่นตามกฎ รัช
‪เกิดอะไรขึ้นกับ "ดนตรีผม ‪กฎผม กฎดนตรีผม"
‪ไม่ใช่ทุกครั้ง ‪ครั้งนี้คุณต้องยอมบ้าง
‪รัช เชื่อฉัน ถ้าคุณอยากเป็นหุ้นส่วน
‪- ต้องเล่นตามกฎ ‪- ไม่
‪- คุณรู้นี่ ‪- ใช่ ผมรู้
‪ถูกไหม
‪ตอนนี้สถานีมีกำไร เรตติ้งกำลังขึ้น
‪รายได้โฆษณาก็แจ่ม ‪เราทำให้รายการเป็นหมายเลขหนึ่ง
‪ทีนี้ต้องทำให้บอร์ดเห็นพ้องกับเรา
‪จากนั้นเราก็จะเป็น...
‪เจ้าของสถานี
‪เดี๋ยว นึกว่าคุณ...
‪ใช่ หุ้นส่วนสถานี แต่จัดว่าใหญ่โต
‪มุ่งไปด้วยกัน! เห็นนั่นไหม
‪- เห็นแล้ว ‪- แน่ใจนะว่าเห็น
‪ผมเห็นแล้ว
‪- ตอนนี้เราทำได้แน่ ‪- เราร่วมมือกันทำได้
‪- ใช่เลย ‪- ใช่
‪โคตรใช่
‪เราต้องปิดดีลให้ได้ ‪จากนั้นเราค่อยเริ่มแหกกฎ
‪คาดหวัง ตั้งตารอ แน่นอนเลย
‪- ใช่ ‪- ผมตั้งตารออะไรรู้ไหม
‪เช็คโบนัสคริสต์มาสก้อนโตๆ
‪มีเลขศูนย์เรียงกันเป็นตับ
‪คอมม่าอีกสองตัว
‪เพราะจ่ายให้ลูกสี่คนไปส่วนหนึ่งแล้ว
‪หวัดดี แดเนียล!
‪- คุณวิลเลียมส์ ‪- ใกล้ถึงช่วงเวลาศักดิ์สิทธิ์
‪เราอยากให้เฟสหนึ่งเสร็จก่อนคริสต์มาส
‪ต้องขุดสระก่อนดินจะเป็นน้ำแข็ง
‪เพราะกว่าหิมะจะเริ่มละลายก็เดือนมีนา
‪นั่นอาจเป็นภัย ‪กับช่วงวันหยุดเมโมเรียลเดย์เรา
‪- แต่ คุณวิลเลียมส์... ‪- ถ้าเรื่องโอที...
‪พ่อฉันจ่ายได้อยู่แล้ว
‪ได้เลยครับนาย
‪เอาละ พร้อมปิดดีลไหม
‪- ควบคุมสถานีทั้งหมด ‪- นั่นแหละ
‪ครับ ผมรู้ว่าช่วงคริสต์มาส ครับ
‪แต่ทุกคนก็ต้องลดเงินเดือน
‪ใช่ ถึงเวลาต้องเป็นสครูจแล้ว ‪พูดจริงนะ
‪ขอโทษที เดี๋ยวนะ
‪อ้อ ใช่ ต้องใช้มาตรการ ‪"บาห์ ฮัมบัก" ของจริงกันแล้ว
‪ผมไม่ลำเอียง ไม่ว่าเป็นใคร
‪ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง
‪ทุกคนก็ต้องรับผลกระทบ ‪แม่ก็ด้วย เข้าใจไหม
‪โอเค แม่ ตกลง
‪รักแม่เหมือนกัน บาย
‪- รัช! ร็อกซี่! ‪- เราเอง
‪- ร็อกซี่กับรัช! ‪- ก็เราเอง
‪- เป็นไง ‪- นี่ มาร์แชล
‪ได้เวลาแล้ว มาคุยเรื่องเจ้าของสถานีกัน
‪นี่เป็นวันที่แย่สุดสำหรับเรื่องนี้เลย
‪ดับเบิ้ลยูเอ็มแอลอีเพิ่งถูกซื้อ
‪ตามผมมา
‪ใครซื้อไป คุณพี่
‪โธ่ เดี๋ยวคุณพี่ ‪หยุดก่อน เราถูกขายงั้นรึ
‪ทุกสิ่งทุกอย่างก็ไว้ขายทั้งนั้น รัช
‪รู้จักแคมฟอร์ท คอมมิวนิเคชั่นไหม
‪รู้จักสิ แคมคอม
‪เน็ตเวิร์กมหึมาผ่านดาวเทียม ‪แต่เป็นฉลามจอมขย้ำ
‪ใช่ ถูกแล้ว ไงจ๊ะ
‪มีคนว่าแม่นั่น ‪ใส่เสื้อทั้งที่ป้ายห้อยอยู่
‪ไงก็ตาม ดับเบิ้ลยูเอ็มแอลอี ‪ถูกเขมือบไปแล้ว
‪โดนเคี้ยวกร๊วบๆ เหลือแต่กระดูก
‪และตอนนี้ เราเป็นส่วนหนึ่งของแคมคอม
‪เดี๋ยว หยุดก่อน ‪ขอคุยแป๊บ มาร์แชล
‪การได้เป็นส่วนหนึ่งของเน็ตเวิร์กนั่น
‪เป็นโอกาสทอง แบบสแลมดังก์
‪ผมรู้สึกเหมือนเลอบรอนเลยตอนนี้ ‪ผมประเมินถูกไหม
‪ใช่ มันเป็นเกม เลอบรอน
‪ผู้บริหารแคมคอมต้องการพบพวกคุณ ‪เข้าใจนะ
‪- ว่าไงนะ ‪- นี่
‪เรื่องใหญ่สำหรับเรางั้นสิ
‪เชื่อผมสิ ทุกอย่างต้องเรียบร้อย
‪โอ๊ะ... ได้
‪หวัดดี เป็นไงบ้าง ไม่ต้องลุกหรอก
‪รัช วิลเลียมส์
‪ร็อกซี่ ริชาร์ดสัน นี่คือจอส ฮอว์กินส์
‪รองกรรมการผู้จัดการ ‪ฝ่ายสรรหาและพัฒนาของแคมคอม
‪หรือที่ผมเรียกว่า นายใหม่สุดปัง
‪ขอบคุณ คุณนายปัง
‪- เริ่มคุ้นปากแล้ว ‪- ผมก็คุ้นกับพวกคุณได้เร็ว
‪ทีมน่าประทับใจ น่าประทับใจมาก
‪ทีมนี้เงียบจัง
‪เข้าประเด็นกันเลย ‪ฉันยังต้องประชุมต่ออีก
‪เราวางแผนจะเปิดตัว
‪รายการใหม่ช่วงเดินทางเช้า ‪ระหว่างเทศกาลคริสต์มาส
‪ระดับชาติรึ! ผมชอบนะ
‪รู้อะไรไหม ‪ผมนึกถึงตัวเองในระดับชาติเสมอ
‪แล้วก็ รู้ว่าพวกคุณย่อมมองเห็น
‪พวกคุณย่อมมองเห็น ‪แม้ผมไม่เคยพบพวกคุณ
‪แต่ลึกๆ แล้ว ผมรู้ว่าพวกคุณรู้ดี
‪โอ๊ะ นั่น... ดีเจสเตซี่ เค
‪ผมชอบเธอ ชอบนะ เธอ...
‪ทำไมเธอมานั่ง... รถเปิดประทุนผม
‪เดี๋ยว เราจะจัดร่วมกันงั้นรึ ‪หรือว่า... อ้อ จะเอาผมเข้าไปทีหลังรึ
‪รัช ร็อกซี่
‪เราซาบซึ้งกับทุกอย่าง ‪ที่พวกคุณทำที่ดับเบิ้ลยูเอ็มแอลอี
‪แต่เรามุ่งหน้าไปคนละทาง
‪แต่เราพาคุณมาถึงจุดนี้
‪ใช่ จากนี้เราจะคุมบังเหียนต่อ
‪เอางั้นเลยรึ
‪หลังจากเราทำตัวเลขให้ ‪หลังจากเราสร้างยอดผู้ฟัง
‪จบแค่นี้
‪รู้ไว้นะ ‪นี่ไม่ใช่คุมบังเหียนต่อ
‪นี่มันปล้นม้าชัดๆ
‪- พวกคุณ ‪- นี่มัน...
‪- ไปคุยข้างนอก ‪- ได้
‪ที่จริง ผมควร...
‪- เปิดประตู ‪- ขอไปคุยก่อน
‪สนุกดีเหมือนกันว่าไหม
‪ช่วยเอาน้ำให้ทีซิ
‪ผมรัช วิลเลียมส์นะ! ‪อย่าทำแบบนี้กับรัช วิลเลียมส์!
‪มาดูนี่ ดูนี่!
‪เบอร์หนึ่ง! ‪และนี่ ดู! เขียนว่าไง!
‪เบอร์หนึ่ง! และอะไรอีก!
‪เรตติ้งสูงสุด! ดีเจขวัญใจ!
‪ผมเป็นดาวรุ่ง! ‪ทำงี้กับดาวรุ่งได้ไง!
‪คุณยิ่งใหญ่! แนวอาร์แอนด์บี
‪ดีเจสเตซี่ เค ‪เป็นเบอร์หนึ่งแนวป็อป!
‪ทั้งนิวยอร์กและลอสแอนเจลิส ‪ แลทั่วประเทศอีกไม่ช้า!
‪มันไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย มาร์แชล! ‪จบแล้วรึ เราไม่ได้จัดแล้ว!
‪ไม่ใช่อย่างนั้นเลย!
‪ทำไมถึงคิดว่าผม ‪ตั้งใจจะทำแบบนั้นกับคุณเล่า
‪คิดดูสิ
‪- โอ้ ‪- ไม่ทำหรอก
‪- ซาบซึ้ง ‪- ขอบคุณ
‪นั่นสิ
‪พรุ่งนี้ผมจะให้คุณจัดรายการใหญ่ทิ้งทวน
‪โธ่ ให้ตาย! ผมมีลูกนะ ‪นี่ก็คริสต์มาส!
‪ผมเข้าใจคุณ ผิวสีกับผิวสี ‪นี่...
‪นี่มันใกล้ช่วงวันหยุด ‪ผมเข้าใจ ลำบากกันทุกคน
‪หมายถึง เว้นผม ‪เพราะผมกำลังรุ่ง โอกาสทอง
‪มองหน้าเราและพูดงั้นได้ไง
‪คุณต้องรีบพูดใหม่เดี๋ยวนี้เลย
‪ก็รู้ว่าเราเจออะไรมา มาร์แชล! ‪เห็นไหมนี่อะไร
‪แผนไง รู้ไหมมีอะไรในนี้
‪- อะไร... ‪- กราฟ! แผนภูมิวงกลม!
‪ข้อเสนอเป็นหุ้นส่วนสถานีไง ‪มาร์แชล!
‪ผมก็เข้าใจนะ แต่...
‪นี่... นี่คือ... ตัวเลขที่เสนอรึ
‪โอ้ พระเจ้า
‪เซ็งชะมัด ทำไมพวกคุณ ‪ไม่มาเป็นหุ้นส่วนก่อนตกลงดีลนี้เนี่ย
‪- หมายถึง ดูสิ ตัวเลขนี้... ‪- โอเค
‪อย่างน้อยเราก็ยังได้โบนัสสักก้อน
‪ได้อะไรนะ
‪โบนัสเราไง
‪- ดับเบิ้ลยูเอ็มแอลอีจ่ายโบนัสไง ‪- อ้อ โบนัส อ้อ
‪ใช่... เรื่องนั้นน่ะ...
‪ไม่อยากเชื่อ ‪กล้าทำกับเราแบบนี้ได้ไง
‪ใช่เลย! งี่เง่าสิ้นดี
‪- แม่นั่นมาฮุบอำนาจได้ไง ‪- ฉันน่าจะเอะใจเรื่องนี้
‪นี่ ผมรับประกันว่า ‪พวกนั้นจะต้องเสียใจ
‪เดี๋ยวต้องโทรมาง้อผม
‪- โอ้ เจ็บเหลือเกิน ร็อกซี่ ‪- ฉันรู้ แต่...
‪ไม่ มันพลิกจนเกินรับไหว
‪พลิกจนเกินรับไหว
‪ทุกวันผมเดินเข้าไปในบูธ
‪นั่งลงที่เก้าอี้ เอนตัว...
‪ผมได้กลิ่นไมโครโฟนตัวนั้น...
‪มันทำให้ผมมีไฟ
‪ไมค์ตัวที่สองพร้อมออกอากาศสด ‪นั่นคือช่วงเวลา
‪ที่ผมเชื่อมโยงถึงผู้คน
‪และคุณอาจคิดว่าผมมันฟรีสไตล์ ‪แต่ไม่ใช่ ข้อความที่สื่อชัดเจน
‪และมาจากใจผม
‪ทุกครั้ง...ที่จัดรายการ ‪ผมตั้งใจเต็มที่
‪ในทุกๆ วัน... ‪ตลอดหลายปีและแล้ว...
‪แล้วมันกลับถูกกระชากไปแบบ...
‪ผมรู้สึกเหมือนสูญเสียอวัยวะ
‪ผมยังไม่พร้อมจะบอกลา ไม่เลย
‪ฟังนะ...
‪เราเคยถูกเทมาแล้ว
‪เราต้องหาทาง ‪ตั้งหลักกันใหม่ ก็แค่นั้น
‪แล้วผมจะบอกลูกๆ ยังไง ‪มันใกล้จะถึงคริสต์มาสแล้ว!
‪ให้ตาย ตัวเล็กๆ นั่น ‪ความต้องการสูงด้วย
‪หมายถึงคาดหวังสูง ‪แต่ยังไม่เท่าการเรียกร้อง
‪พวกแกถึงขนาดขู่ผมด้วย ‪คู่แฝดถือมีดเลยล่ะ
‪นี่... มันต้องดีแน่
‪ดีแน่
‪ใกล้คริสต์มาสแล้วนี่ ‪แค่ศรัทธาเข้าไว้
‪คุณเชื่ออย่างงั้นจริงเหรอ
‪ใครๆ ก็ต้องพูดอย่างงั้นนี่ ‪ช่วงคริสต์มาส
‪มาเถอะ เดี๋ยวไปส่ง ‪มาสิ
‪(รัช)
‪เอาละ เด็กๆ
‪โอเค
‪- ให้หนูช่วยนะคะ พ่อ ‪- อ้อ ไม่เป็นไร ขอบใจ นี่ของลูก
‪อันนั้นด้วยค่ะ ข้างใน ‪อย่าลืมสิคะ
‪ดีที่ช่วยดูนะ
‪- จะทำของว่างอะไรให้กินคะ ‪- อยากกินพิซซ่า!
‪ขอบใจนะที่...
‪โอ้ ไม่นะ ‪จะทำไงดีกับสระเนี่ย
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ ‪มาย่าสร้างศรัทธาให้แดเนียลแล้ว
‪จริงแล้ว เธอช่วยให้เขามีไฟค่ะ
‪แต่ต้องใช้สิ่งที่เรียกว่าโอที
‪จริงอ่ะ เล่นลาครอสรึ
‪- ค่ะ พ่อ ‪- มันช่วยเรื่องทีมเวิร์ก
‪ใช่ แต่มันต้องใช้เงินเยอะนะ
‪ใช่ เราก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกันค่ะ
‪งั้นก็ล้มเลิกซะ! ‪มีแต่คนรวยที่เล่นลาครอส
‪- หนูรู้ ‪- เนอะ
‪เรากลับมาแล้ว!
‪โอ๊ะ พ่อกลับมาแล้ว ‪ผมรอพ่ออยู่ ได้รับอีเมลแล้ว
‪โอ้ ลูกได้รับอีเมล
‪- โอ้ พระเจ้า ลูกได้รับอีเมล ‪- เปิดเลย!
‪- เย้ ‪- โอ้ วิเศษเลย!
‪แก็บบี้ ถือโทรศัพท์ไว้
‪เราต้องเก็บภาพแห่งชัยชนะ ‪พ่อฮะ ยืนข้างหลังจะได้เห็นปฏิกิริยา
‪อื้อ
‪มาแล้ว
‪เอาละ ผมรอที่จะเปิดพร้อมหน้ากัน
‪หนึ่งในบันทึกสำคัญของจามาล วิลเลียมส์
‪ต้องให้เห็นสีหน้าเรานะ ‪ตอนเปิดอ่าน
‪ลูกพ่อ จะเปิดอีเมลรึยัง ‪ไม่ไหวแล้วนะ รีบเปิดเลย
‪ครับ ชอบจังที่พ่อลุ้นจัดเหมือนผม
‪- นี่ จามาล ‪- ครับ
‪ไม่เป็นไรนะ ถ้าสอบไม่ได้ ‪โอเคนะ
‪พ่อเองก็ไม่ได้เรียนมหาลัย
‪และไม่อยากให้ลูกคิดว่าล้มเหลว
‪คิดเสียว่า ‪เป็นธรรมเนียมในครอบครัว เข้าใจนะ
‪- ธรรมเนียมน่ะ... ‪- ผมสอบติด!
‪เข้าได้แล้ว!
‪- ใครจะไปเรียนฮาร์วาร์ด ผมไง ใช่เลย ‪- เย้
‪- ให้ตาย พ่อตื่นเต้นมากเลยสิ ‪- โอ้ แน่นอน ตื่นเต้น คือ...
‪สุดยอดที่ลูกได้เข้าเรียนมหาลัยในไอวีลีก
‪- เย้! ‪- ลูกควรทำอะไรรู้ไหม
‪ลูกควรเช็กที่เรียนเก่าพ่อเผื่อไว้
‪วิทยาลัยชุมชนควีนส์โบโรห์ ‪แทนฮาร์วาร์ดงั้นรึ
‪- โอ้ พ่อตลกชะมัด ‪- มุกพ่อเอง
‪โอ้ ให้ตาย นี่ ไม่ต้องห่วงฮะ ‪ผมเช็กแล้ว จ่ายเพิ่มนิดหน่อย
‪ค่าที่จอดรถน้องใหม่ที่มหาลัย
‪- ไม่มีรถ ‪- ครับๆ ยังไม่ถึง 25 ธันวานี่
‪บลาๆ !
‪จามาล วิลเลียมส์ของเรา ‪จะไปเฉิดฉายในไอวีลีก!
‪เย้!
‪ลูกยังเด็กเกิน ‪ที่จะโชว์ตัวเหมือนแบรนด์นะ
‪- ลูกรู้ใช่ไหม ‪- พ่อก็ทำตลอดนี่
‪- อือฮึ ‪- แล้ว...
‪ฮาร์วาร์ด!
‪ทำไมลูกๆ ผมดันฉลาดนัก ‪ลูกบื้อน่าจะเปลืองน้อยกว่า
‪ทำไมเธอไม่ยินดีกับแกล่ะ
‪เพราะมันจบแล้ว จบสิ้น ‪เราล่มจมแล้ว ล่มจม!
‪มืดเหลือเกินวันนี้ ป้าโจ
‪มืดมิด มืดเหลือเกินวันนี้ ‪ไม่รู้เกิดขึ้นได้ไง
‪ทำไมผมไม่เห็นวี่แววเลย
‪เธอจบสิ้นกับอะไรนั่นจริงเหรอ
‪สถานีวิทยุถูกขายแล้ว
‪ตกงาน
‪ไม่มีสถานีแล้ว จบเห่
‪- เธอมีเงินเก็บนี่ ฉันรู้ว่ามี ‪- เก็บยังไงครับ
‪ยอดบิลมันสูงขึ้นทุกเดือน ‪ยังมีบิลใหม่อีก
‪จามาลจะไปคอสตาริกา ‪เป็นอาสาขุดบ่อน้ำ
‪เพื่อหาแหล่ง "น้ำสะอาด"
‪สมาชิกแพลทินัมของมาย่าบนแซ็กส์ดอทคอม ‪แถมคู่แฝดสองคนอีก!
‪ทุกคนเรียนเอกชน ‪ไม่ต้องพูดถึง ช่วงคริสต์มาส
‪ราชอน เจมส์ วิลเลียมส์!
‪เธอตามใจเด็กๆ จนเสียคน
‪พวกแกแค่ดีดนิ้ว เธอก็ควักเงินให้
‪ก็ผมพยายามเป็นทั้งพ่อแม่
‪ให้ทุกอย่างที่พวกแกอยากได้ ‪เพราะผมเป็นทุกอย่างไม่ได้
‪ก็ใช่ ยอมรับ ‪ผมอาจให้มากไปหน่อย
‪จริงไหมล่ะ
‪วิถีเดิมๆ กำลังจะเปลี่ยน
‪- พูดจริงนะ ‪- อ้อ ครับ
‪เราต้องเริ่มเปลี่ยนแปลงกันแล้ว
‪ดัดนิสัยเลย
‪เราต้องกวดขันเรื่องใช้เงิน ‪ทุกคนต้องเริ่มประหยัด
‪เด็กๆ จะต้องตัดใจเยอะเลย ‪จะบอกพวกแกยังไงล่ะ
‪ผมไม่อยากพูดเรื่องแบบนี้ ‪ขอร้องนะ ป้าโจ
‪ช่วยบอกให้ที และทำพายปลอบใจเด็กๆ ‪ผมขอไปนอน
‪นี่ไม่ใช่เวลาทำพายนะ พ่อหนุ่ม
‪จำที่ยายบอกได้ไหม
‪สิ่งสำคัญไม่ใช่สิ่งที่มี ‪แต่คือคนที่อยู่รอบตัวเรา
‪แล้วคริสต์มาสสำหรับเด็กๆ ล่ะ
‪ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย
‪แค่ศรัทธาเข้าไว้
‪มีแต่คนบอกผมแบบนั้น
‪ที่จบไปจากดิเอเวอร์ลีย์บราเธอร์ส
‪"คริสต์มาสอีฟ แคน คิลล์ ยู"
‪ฟังโฆษณากันสักครู่
‪แมร์รี่คริสต์มาส
‪รีบไป
‪โดยไม่กลับมา
‪ให้ฉันโทร 911 ไหม
‪สภาพจิตรัชดูแปรปรวนนะ
‪คำพูดนั่นไม่เหมาะกับการจัด ‪ครั้งสุดท้ายของคุณนะ
‪เราต้องให้แฟนๆ ติดตามคุณไป
‪ไม่ใช่ตามไปโดดหน้าผา
‪คุณต้องอยู่เหนือเรื่องบ้าๆ นี่
‪เป็นรัช
‪เป็นดาวรุ่ง
‪ถ้าผมจะโดดเข้ากองเพลิง...
‪จะดีใจมาก ‪ถ้าคุณโดดพร้อมกับผม
‪เราจนเหรอ
‪- พ่อพูดว่าจนเหรอ ‪- แต่พ่อตกงาน
‪แถมพ่อกระจายเสียงบอกทุกคนแบบนั้น
‪เลิศมาก!
‪- ไม่มีม้าเหรอ ‪- แค่ม้าจิ๋ว
‪จะไม่มีสิ่งเหล่านั้น โอเคนะ
‪จริงแล้ว จะต้องงดอะไรอีกมากเลย
‪- เป็นจุดเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลง ‪- เดี๋ยว แล้วฮาร์วาร์ดผมล่ะ
‪พ่ออยากให้เรียนนะ
‪- แผนเป็นไงครับ ‪- ยังไม่รู้ ลูก
‪- เยี่ยม ‪- เยี่ยม
‪นี่ ขอเวลาพ่อหน่อย
‪- ไม่อยากเชื่อ! ‪- แย่ชะมัด!
‪ยิ่งกว่าแย่ซะอีก!
‪พวกคุณนั่งอัฒจันทร์กลางแจ้งรึ ‪เลยช่วยคุยไม่ได้น่ะ
‪(อีก 12 วัน จะถึงวันคริสต์มาส‪)
‪เธอมีแผนจะฉลองคริสต์มาสหรรษางั้นสิ
‪รัช เราต้องคุยกันแล้ว
‪- เรียบร้อยแล้วรึยัง ‪- ใกล้แล้วค่ะ
‪- บอกเขารึยัง ‪- ยังไม่ได้รายละเอียดค่ะ
‪นี่ ผมทั้งชอบและไม่ชอบ ‪ที่พวกคุณสนิทกันแบบนั้น
‪- ไม่ชอบมากกว่า ‪- โอเค
‪รัช ฉันเคยบอกรึยัง ‪พวกนั้นจะขายครัชบีคิวแอล
‪ยอดเลย ‪ได้ตกงานกันอีกเพียบ
‪ไม่ใช่ ปิดไปสองเดือนก่อนแล้ว
‪ตึกก็ประกาศขาย ‪สถานีก็รอคนมาซื้อ
‪ขายดับเบิ้ลยูบีคิวแอลเหรอ ‪มื้อค่ำมีอะไรล่ะ
‪เธอทำเองแล้วกัน ‪หลังจากทำของตกแต่งเสร็จ
‪นี่! ฟังนะ ‪เราควรเข้าซื้อสถานีนั้น
‪ใช้อะไรซื้อ ร็อกซี่ ‪รอยยิ้มพลังเมกะวัตต์เนี่ยรึ
‪ใช้เงินไง!
‪ฉันมีเงินออม 401 เค ก้อนโต
‪คุณออมไว้ให้ผมงั้นรึ
‪ให้เรา
‪ผมซาบซึ้งนะ ร็อกซี่ จริงๆ
‪แต่มันต้องใช้ ‪ของขวัญคริสต์มาสก้อนโตกว่านั้นเยอะ
‪นี่โตพอไหม
‪อ้อ
‪น่ารักจริง ป้าโจ ‪แต่เงินที่ซุกในกระป๋องกาแฟนี่
‪ไม่ช่วยอะไรได้หรอก
‪ในนั้นมี 45,000 ดอลลาร์
‪อย่าบอกนะว่าป้ามีแบบนี้ซ่อนอยู่
‪สองกระป๋องน่ะ
‪โถ ไม่หรอก นั่นแค่เงินสำรองจิ๊บๆ
‪ส่วนก้อนโตน่ะ ‪ผู้บริหารการลงทุนดูแลให้
‪เดี๋ยว ทุกคนมีเงินซุกไว้ ‪ยกเว้นผมงั้นรึ
‪เพราะเงินผมมันปลิวไปจนคว้าไม่ทัน
‪- รัช ‪- ว่าไง
‪นี่เป็นการพักงาน ‪จัดรายการครั้งแรก ถูกไหม
‪กลับไปจุดที่เราเริ่มกันสิ ‪นั่นเป็นสิ่งที่เราโหยหาไม่ใช่รึ
‪สถานีนั้นไม่มีใครฟังแล้ว ร็อกซี่
‪ใช่ แต่ฉันก็คิดถึง ‪ช่วงที่เราได้คุมสถานีวิทยุ
‪เราเพิ่งถูกเท ‪จากสถานีวิทยุสัปดาห์ก่อน
‪เราจะได้เป็นส่วนหนึ่งของชุมชนอีกครั้งไง
‪จำได้ไหม บล็อกปาร์ตี้ ‪ป็อปอัปคอนเสิร์ต
‪ดนตรีการกุศล
‪เราเป็นสปอนเซอร์ ‪เลี้ยงคริสต์มาสให้โบสถ์เฟิร์สได้นะ
‪- ใช่ ‪- เถอะนะ เราเคยทำเพื่อสิ่งนั้น
‪จนผู้บริหารดับเบิ้ลยูเอ็มแอลอี ‪ปิดฉากหมด
‪เราทำให้ทุกอย่างคืนมาได้นี่
‪ไม่เห็นเหรอ ‪เราต้องเล่นเพลงที่เราชอบ
‪เหมือนจักรวาลกำลังกรีดร้องใส่เรา
‪มากู้ครัชบีคิวแอลขึ้นมาใหม่
‪- แต่เราก็เสี่ยงมหาศาล ‪- ใช่ มหาศาล
‪เสี่ยงเหรอ อืม... ‪ปล่อยฉันจัดการดีไหม
‪โอเคนะ ตกลงใช่ไหม
‪ใช่ไหม
‪- เริ่มนับเลย ‪- แจ๋ว!
‪โอ้ ได้เวลาฉลองกันจริงๆ แล้ว
‪- ว้าว โอเค ได้เลย ‪- วู้!
‪- รัชกับร็อกซี่! ‪- แหม!
‪- ต้องงั้นสิ ‪- โอ้!
‪เอาละ โบราณเกิน ช่างเหอะ
‪นี่ ฟังนะ ‪พ่อเห็นโอกาสอยู่ข้างหน้าเราแล้ว
‪โอกาสสำหรับเราทุกคน
‪สถานีวิทยุเก่าพ่อ
‪ที่เคยจัดรายการตั้งแต่เริ่มแรก ‪ประกาศขายอยู่
‪และร็อกซี่กับพ่อตกลงจะซื้อ
‪เหมือนมีคนจะใช้เงิน ‪ทั้งที่เราไม่มี
‪ช่วยฟังให้จบก่อนได้ไหม
‪พ่อต้องการให้ทุกคนช่วย
‪แม้แต่ป้าโจก็ช่วยเงินมานิดหน่อย
‪- พ่อก็รู้ว่าช่วงคริสต์มาส... ‪- โอ้
‪หนูนึกว่าเรื่องคริสต์มาส ‪เป็นไปไม่ได้แล้ว
‪ไม่จำเป็นนะ ‪แต่ก็อยากขอความเสียสละ
‪เพื่อจะหาเงินในส่วนของพ่อ
‪ไปซื้อสถานี
‪- พ่อว่าจะต้อง... ‪- อะไร
‪- อะไรนะ ‪- โทษที อะไรนะ
‪พ่อว่า พ่อจะต้องเอา...
‪- หือ ‪- พ่อพูดดังๆ หน่อย
‪พ่อว่าจะต้องขายบ้านน่ะ
‪- เดี๋ยว ขายบ้านงั้นรึ ‪- โอ้ ให้ตาย!
‪หนูต้องไร้บ้านกลางมื้อค่ำเนี่ยนะ
‪พ่อต้องเลี้ยงดูลูกทุกคนแหละ ‪แต่เราต้องยอมรับ
‪เราต้องปรับตัว... ใช้คำไหนดี
‪ชนชั้นกลาง
‪ช่วยกินพิซซ่าให้หมดนะลูก
‪แล้วก็ ฟังต่อ
‪ฟังพ่อก่อนนะ ‪พ่ออยากให้ลูกๆ คิดถึงภาพรวมทั้งหมด
‪นี่เป็นอนาคตที่ดีกว่าสำหรับทุกคน ‪เป็นทางออกจากปัญหา
‪พร้อมจะฟังไหม
‪เราจะย้ายกลับไปอยู่บ้านเก่า
‪- บ้านเก่าที่ไหน ‪- บ้านเก่าที่ลูกเติบโตมาไง
‪- หา ‪- แต่ป้าโจอยู่บ้านนั้นนี่
‪เรามีกันตั้งห้าคน
‪อัดกันแย่แน่ในบ้านหลังนิดเดียว
‪พื้นที่ไม่พอแน่ค่ะ
‪นี่ ถ้าเรายังอยู่ด้วยกัน ‪เดี๋ยวก็หาทางได้
‪- หนึ่งห้องน้ำหกคน สรุปคดีเลย ‪- ลูก...
‪ลูกน่าจะดีใจที่เรายังมีทางเลือก
‪ผมไม่อยากเชื่อ ‪ผมไม่กลับไปอยู่ที่นั่นนะ
‪เราตัดสินใจกันแล้ว
‪ในภาพรวมของพ่อ ‪ผมต้องโบกมือลาอนาคตแหง
‪คิดว่าง่ายสำหรับพ่อเหรอ
‪ผมยังจำได้ ‪ที่คุณวาดดอกเดซี่บนตู้จดหมาย
‪พยายามทำให้มันดูสดใส
‪หวังว่าจะมีอย่างอื่นเข้ามาบ้าง ‪นอกจากบิล
‪ตอนนี้ผมอยากให้บิลเป็นแค่ปัญหาเดียว
‪ถนนโอลิเวอร์
‪ยังคงเป็นที่พึ่งพิง
‪เฮ้อ ให้ตาย
‪พอลล่า เรามีพร้อมทุกอย่าง
‪บ้านหลังน้อย คุณกับผม
‪หนึ่งห้องน้ำ
‪หลังคารั่ว
‪บ้านที่เป็นจุดเริ่มต้น
‪ที่ต้องพาลูกๆ ย้ายกลับมา มัน...
‪มันเป็นเรื่องยาก
‪เดี๋ยวก็เรียบร้อยค่ะ ‪พวกแกต้องใช้เวลาปรับตัว
‪ผมนึกว่าสำเร็จแล้ว
‪สร้างชีวิตที่ดีให้พวกแกได้แล้ว
‪สำเร็จจริงๆ
‪และคุณต้อง ‪ไขว่คว้าความฝันของตัวเองด้วย
‪ไม่ใช่แค่เรื่องสถานีวิทยุ
‪เธอเป็นผู้หญิงที่ดีนะ รัช
‪คุณพร้อมแล้วนี่
‪ผมไม่เข้าใจว่าพร้อมสำหรับอะไร
‪เก็บรักษาวันเวลาของเรา แต่...
‪เดินหน้าต่อ
‪ชีวิตคุณยังมีอะไรอีกมากรออยู่
‪จำได้ไหมตอนที่จามาล ‪ประมาณสามขวบน่ะ
‪เขาเปิดของขวัญคริสต์มาสทุกกล่องเลย
‪แถมไม่ยอมถอดสร้อยแซปไฟร์ ‪ที่ผมซื้อให้คุณ
‪คุณหรือผมนะ ‪ที่ให้เขาสวมสร้อยไปโบสถ์
‪พอลล่า นั่นคุณใช่ไหม ‪คุณมาเตือนผมใช่ไหม
‪ไปจากระเบียงบ้านฉันซะ ‪ฉันมีไม้เบสบอลและพร้อมสู้
‪ป้าโจงั้นรึ
‪โธ่ ที่รัก เธอเอง! ‪นี่ฉันดูจากมือถือน่ะ
‪จะได้รู้ว่าผู้ร้ายมีแผนอะไร
‪ขอเตือนเรื่องใช้ความรุนแรงนะ
‪ป้าควรเลิกข่มขู่คนอื่น ‪ผมพูดจริงนะ
‪ราวสองสัปดาห์ก่อนวันคริสต์มาส
‪เราต้องย้ายออกจากบ้านนี้
‪ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดตื่นเต้น
‪ไม่แม้แต่หนูตัวน้อยขี้โกรธ
‪ไม่เคยมีถุงเท้า ‪บรรจงแขวนข้างเตาผิง
‪ไร้ความหวังว่านักบุญนิโคลัสจะมาเยือน
‪เด็กๆ นอนซุกกายอุ่นสบายอยู่บนเตียง
‪ภาพชีวิตแสนหวานที่ถูกพราก
‪คงร่ายรำอยู่ในหัว
‪ขอพ่อเหอะ
‪วันที่ยาวนาน ใกล้เสร็จสิ้นภารกิจ
‪จะได้หลับยาวเพื่อผ่อนคลายจิต
‪ใต้ผ้าห่มพลันส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง
‪โอ้ ไม่นะ
‪คืนนี้ไม่ส่งเสียงแล้ว สาวน้อย
‪หลับเถอะนะ ลูก
‪นักบุญนิโคลัส
‪เราเปลี่ยนที่อยู่ใหม่แล้วนะ
‪(อีก 8 วัน จะถึงวันคริสต์มาส)
‪(แมร์รี่คริสต์มาส)
‪โทษที ขอพ่อดูหน่อยซิ
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
‪- เรากำลังระดมทุนค่ะ ‪- ซื้อของขวัญคริสต์มาส
‪- ใครสอนให้ระดมทุนแบบนี้... ‪- ดูสิคะ
‪แค่ม้าจิ๋ว ‪แต่กลับได้เงินก้อนโตเลย
‪ไม่นะ
‪พ่อไม่รู้หรอกว่าหน้าตาเราขายได้นะ
‪ไม้ค้ำยันนั่น ‪มันคือไม้เล่นลาครอส
‪ปิดมันเลยนะ โอเคไหม ‪ปิดมันเดี๋ยวนี้เลย
‪พี่ชายลูกอยู่ไหน
‪โอเค มาเล่นนี่กัน...
‪เฮ้อ
‪เฮ้อ ผมนึกอยู่แล้วว่าเป็นเรื่องยาก
‪คนหนึ่งไม่พูดกับผม
‪อีกคนไม่ยอมเข้าบ้าน ‪ผมต้องทำหน้าที่พ่อก่อนแล้ว
‪เธอขึ้นไปข้างบน ฉันไปข้างนอกเอง
‪ขอบคุณครับ ป้าโจ
‪โทษที อะไรนะ พูดว่าไงนะ
‪หนูไม่ได้พูดอะไรซะหน่อย
‪ว่าไงนะ ท่อนแขนหลับไปแล้ว
‪พับเสื้อไม่ดีด้วย อยากออกมาไวๆ
‪ฮ่าๆ
‪หนูจะเปิดปิดกระเป๋าไปเรื่อย ‪จนกว่าพ่อจะได้สติ
‪เอาเสื้อผ้าออกมาจัด
‪ลูกควรจัดห้องของลูกซะ
‪นี่ไม่ใช่ห้องหนู
‪จะเข้าไปในบ้านไหม
‪- ไม่ ‪- โอเค
‪แต่ในบ้านมีอาหาร
‪และอากาศอุ่นนะ
‪ถ้าลูกแต่งรสนิยมมาย่าลงไปหน่อย ‪และชวนเพื่อนๆ มา...
‪ค่ะ เลิกคิดเรื่องนั้นเลย
‪หนูไม่ชวนใครมาหรอก... ที่นี่น่ะ
‪ทำไมล่ะ
‪จามาล พ่อเธอพยายาม
‪- ทำทุกอย่างแล้ว ‪- ทำให้ผมไปไม่ถึงเป้าหมายเนี่ยนะ
‪ผมพยายามอย่างหนักให้ถึงจุดนั้น
‪ทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อความก้าวหน้า
‪ตอนนี้กลายเป็นผุยผง
‪ผมไม่ชอบบ้านนี้ด้วย
‪อย่าดูหมิ่นหนูสิคะ
‪ไม่รู้ว่าพ่อคิดยังไง แต่ย่านนี้
‪ไม่ใช่ไวท์สโตนนี่
‪สาวน้อย ลูกต้องรู้จักที่มาตัวเองสิ
‪ชุมชนนี้เป็นส่วนหนึ่ง ‪ของครอบครัวลูกมาหลายรุ่นแล้ว
‪พ่อก็โตมาในบ้านหลังนี้
‪ลูกก็โตมาในบ้านนี้ ‪แม่ของลูกก็เป็น...
‪ทำไมลูกเป็นแบบนี้นะ
‪นี่ ป้าไม่เข้าใจหรอกครับ
‪เรื่องที่ป้าเข้าใจคือ ‪เธอต้องรู้จักซาบซึ้งต่อชีวิต
‪ที่พ่อเธอเลี้ยงดูมา
‪แต่เราสูญเสียทุกอย่าง!
‪ป้าไม่ได้พูดถึงเรื่องวัตถุ
‪ป้าพูดถึงครอบครัว!
‪ปกติแล้วผมจะหูตากว้างขวางมาก
‪แต่เรื่องนี้ผมเพิ่งได้ยิน
‪เรารู้ข่าวเมื่อเช้านี้
‪และถ้าคุณไม่รู้มาก่อนว่า ‪ดีเจเก่าคุณซื้อสถานีวิทยุ คุณก็
‪เป็นพวกงุ่มง่าม
‪อย่าให้กระทบการเปิดตัวรายการคริสต์มาส
‪ด้วยความเคารพ ‪แต่ผมไม่แน่ใจว่าเรา
‪จะทำอะไรได้...
‪สถานีเราต้องการโฆษณา
‪แต่เราไม่สามารถห้ามลูกค้า...
‪เราทำได้ คุณต้องทำ มาร์แชล ‪เราถือไพ่เหนือกว่าในตลาดนี้
‪คุณต้องใช้อำนาจที่มี
‪ลูกค้าต้องไม่ซื้อเวลาโฆษณาสถานีนั้น
‪โอ้ เล่นแรงเลย
‪ฟังนะ สิ่งเดียวที่ฉันแคร์คือ ‪การเป็นผู้นำในตลาด
‪สิ่งสำคัญคือ ‪การเอาชนะคู่แข่งทั้งหมด
‪ศึกนี้ต้องมีผู้ชนะ...
‪และขอให้เป็นฉัน
‪- ครับ ‪- เท่านี้แหละ
‪ไปเถอะ ทิงเกอร์ เบลล์
‪ผมไม่ชอบสูทตานั่นเลย
‪คุณอย่าทำแบบนั้นนะ
‪ได้ยินนายหญิงแล้วนี่ ผมไม่มีทางเลือก
‪นั่นรัชกับร็อกซี่นะ
‪- แค่เรื่องธุรกิจ มัน... ‪- คุณจะทำลายคริสต์มาสพวกเขางั้นรึ
‪- เปล่าแค่เรื่องธุรกิจ ‪- ว้าว
‪นิวโลว์ชัดๆ
‪แต่คือธุรกิจ
‪มาร์แชล...
‪คุณไม่เข้าใจธุรกิจเลย
‪บ้านนี้ก็ไม่ได้แย่อะไรนี่ ‪เวลาได้กินอาหารดีๆ แบบนี้กัน
‪ครับ อร่อยกว่าที่ร้านอีก
‪โอเค เราอิ่มแล้ว
‪ใช่
‪หยุดอยู่ตรงนั้นเลย
‪เอลฟ์ของซานต้าไม่ได้แวะมา ‪ทำความสะอาดให้นะ
‪แก็บบี้ อีวี่ จานที่กินแล้ว ‪ต้องไปอยู่บ้านใหม่ในครัว
‪จามาล เก็บโต๊ะทั้งหมด
‪มาย่าเธอไปขัดกระทะ
‪พวกเธออยู่ในบ้านป้านะ
‪หนูกลัวป้าแล้วค่ะ
‪ดี!
‪เพราะป้ามีหลายตาซะด้วย
‪ตรงท้ายทอย ‪ที่ศอกทั้งสองข้าง ไม่มีทางรู้หรอก
‪เด็กๆ นอนซุกกาย... ‪แสนอุ่นสบายอยู่บนเตียง
‪ภาพลูกกวาดแสนหวาน...
‪ลูกจะ... ‪คงร่ายรำอยู่ในหัว
‪เอางี้นะ ‪ลูกเก็บไว้ดีกว่า พ่อไม่...
‪นักบุญนิโคลัส ท่านคงไม่ได้มา...
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องเสียงกรุ๊งกริ๊งนะ ‪ผมจะทำแทนเอง
‪ผมไม่ใช่คนขี้แพ้ ไม่ยอมถูกหยามแน่
‪อยากลองกับผมไหมล่ะ
‪ผมไม่ใช่คนพรรค์นั้นแน่
‪เดี๋ยวรัชจะจัดให้
‪กลับมาจุดเริ่มต้น ดับเบิ้ลยูบีคิวแอล!
‪ทุกอย่างเหมือนเดิมเลย
‪คุณพูดเหมือนเป็นเรื่องดี
‪ใช่สิจ๊ะ
‪ฉันคุยกับ ‪บาทหลวงอเบอร์นาธี่ที่โบสถ์เฟิร์ส
‪เราจะจัดรายการ ‪เพื่อสนับสนุนงานเลี้ยงคริสต์มาส
‪รู้สึกดีจัง
‪อือฮึ
‪- นั่งแล้วรู้สึกไงบ้าง ‪- อี๊ดอ๊าด
‪เก้าอี้ตัวนั้น เก้าอี้อี๊ดอ๊าดเนี่ย
‪และทุกอย่างในนี้ ‪ในกองขยะเก่าๆ สุดเลิศ มันเป็นของเรา
‪เราคือเจ้าของธุรกิจนี้
‪ช่างชื่นใจจริงๆ
‪นั่นคือร็อกซี่ครับ!
‪หนึ่งสองๆ
‪เจ้าหน้าที่จะเริ่มงานพรุ่งนี้ ‪เรามีเวลาหนึ่งสัปดาห์ก่อนเริ่มรายการ
‪นี่คือฮอลิเดย์รัช
‪- โดยรัช วิลเลียมส์ ที่ครัชบีคิวแอล ‪- โอ้
‪ร็อกซี่ ริชาร์ดสันค่ะ
‪อ้อ หวัดดี ชัค
‪อะไรนะ
‪เราไว้ใจคุณนะ
‪ใช่ แต่ต้องย้อนไปไกลแค่ไหน
‪ใช่ เราช่วยคุณเปิดร้านโดนัทร้านแรก
‪อะไรนะ
‪เฮ้อ
‪โอเค ฉันเข้าใจ
‪งานข้างนอกหยุดชะงัก
‪มาร์แชลกับแคมคอม ‪ข่มขู่ลูกค้าโฆษณาเรา
‪มาร์แชลงั้นรึ
‪เราออกอากาศไม่ได้ ‪โดยไม่มีลูกค้าโฆษณา
‪ไม่ได้...
‪ไม่ได้งั้นรึ
‪นี่เป็นเรื่องดีนะ ‪ที่พวกนั้นหวาดกลัวเรา
‪ขนาดเรายังไม่ได้เปิดสักเพลง
‪พวกนั้นก็พยายามปิดโอกาสเรา
‪แต่ไม่มีทางเสียหรอก
‪ไม่มีทาง ร็อกซี่
‪รัช
‪ช่วยผมหน่อย มานี่
‪ผมอยากให้คุณ ‪เข้ามาที่โต๊ะทำงานผมหน่อย
‪เอาละ นั่งลงนะ นั่งสบายๆ
‪ผมรู้ว่านอกประเด็นไปนิด ‪แต่ลองดูนะ
‪ลองมองข้ามไปอีกก้าว
‪โฆษณาฟรี ช่วงคริสต์มาส
‪คูณมองเห็นไหม
‪ฉันเห็นชัดเลยล่ะ
‪หมายถึง เราไม่มีทางเลือก ‪แต่สามารถทำการตลาดอย่างที่เคย
‪- เชื่อมั่นแล้วจะสำเร็จ ‪- นั่นสิ
‪- ใช่ ‪- ดับเบิ้ลยูบีคิวแอล...
‪โอ้... "คริสต์มาสเท่านั้นที่สำคัญ"
‪นี่เหมือนของขวัญให้ผู้ฟัง ‪ป้ายโฆษณาที่มีหน้าคุณ
‪ได้บรรยากาศเกาลัดคั่วในเตาผิงเลยว่าไหม
‪ฉัน...
‪โอเค ขอคำนวณตัวเลขก่อน
‪จากเงินที่ได้จากบ้านที่ขาย
‪เราสามารถจัดรายการ ‪โดยไม่มีรายได้ใหม่ไปสักระยะ
‪จนกระทั่งเรตติ้งขึ้น ‪และมียอดผู้ฟังเพิ่ม
‪ลูกค้าก็จะวิ่งเข้ามาขอซื้อเวลาโฆษณา
‪- ใช่ ‪- ยอมควักระยะสั้น
‪- เพื่อกำไรระยะยาว ‪- ใช่แล้ว ใช่
‪นี่มัน... รู้ไหมผมจะทำอะไร
‪- คุณจะทำอะไร ‪- ผมต้องเริ่มนำลูกๆ
‪เข้าสู่บรรยากาศคริสต์มาส ผมต้อง...
‪- โอเค ‪- ไม่รู้สินะ
‪ผมอยากให้เด็กๆ รู้สึกถึง ‪จิตวิญญาณคริสต์มาสน่ะ คุณรู้สึกถึงมันไหม
‪- รู้สึกสิ ‪- นี่นะ ร็อกซี่ คุณรู้สึกจริงรึเปล่า
‪ทำให้คุณอยาก โอ้!
‪โอ้ ขอบคุณ
‪เอาละ ไว้โทรหานะ
‪- โอเค ‪- คิดจะปิดกั้นเรารึ
‪ผมจะอัดมาร์แชลหนักๆ ถ้าเจอหน้า
‪โอเค ขอคิดก่อน ถ้าพ่อเลือก ‪ควรซื้อต้นเล็กที่วางบนโต๊ะ
‪- แบบต้นนี้ ‪- ไม่ เอาต้นนั้น
‪- เอาต้นนั้น! ‪- ไม่ ต้องเจอกัน
‪- ครึ่งทางสิลูก ‪- ไม่ เถอะนะ
‪- ไม่ ‪- เชื่อมาย่าสิ
‪- พ่อ... ‪- ใช่
‪- ต้องต้นนั้น ‪- ไม่
‪- หนูชอบนี่ ‪- เดี๋ยว หยุดก่อน
‪- ไม่ ต้องต้นนั้น ‪- ดูน้องด้วยนะ
‪- อย่าให้คลาดสายตานะ ‪- ได้ค่ะ ไม่!
‪ครูใหญ่ปีเตอร์โทรมา ‪บอกว่าลูกไม่ได้เข้าเรียน
‪ที่ฮาร์วาร์ดไม่ชอบแน่
‪พ่อ ตลกจังที่พ่อ ‪ยังคิดว่าผมจะได้เรียนฮาร์วาร์ด
‪อ้าว ลูกไม่คิดเหรอ
‪ก็คิด แต่ติดว่า ‪เป็นเรื่องที่ต้องเสียสละเกินไป
‪จามาล อย่าเพิ่งถอดใจสิ ลูก
‪ทำไมล่ะ พ่อก็เป็น
‪บ้านเราจนมาก ‪ดูเด็กๆ ด้อยโอกาสนี่สิ
‪พ่อฉันไม่มีเงิน ‪ไม่มีอนาคต ไม่มี!
‪- นั่นรัช วิลเลียมส์ใช่ไหม ‪- เคยใช่
‪แล้ว ต้นไม้นี้...
‪คุณลดให้หน่อยได้ไหม ‪เจ้าพุ่มไม้หร็อมแหร็มนี่
‪โอ้ เดี๋ยวๆ นี่ลูก เดี๋ยว ‪พ่อไม่อยากขัดจังหวะรื่นเริงนะ
‪ลูกรักของพ่อ ‪แต่เราตกลงกันว่าเป็นต้นเล็กหน่อย
‪เฮ้อ โทษที เดี๋ยวนะ
‪พ่อคะ หนูกำลังหลอกตานั่นอยู่หมัด
‪พ่อรู้อยู่แล้ว มาย่า...
‪นี่ น้อง
‪ต้นสูงหกฟุตตรงนั้นล่ะ
‪- เอาเหรอ ‪- ใช่
‪- ได้ ‪- โอ้ แจ๋ว!
‪นั่นสิ นี่ จามาล
‪นี่คริสต์มาสนะ ลูก
‪นี่กิจกรรมเรา ครอบครัวเรา ‪ช่วยกันเลือกต้นไม้เข้าบ้านเราสิ
‪นั่นไม่ใช่บ้านผม
‪ไม่เอาน่า ลูก
‪บ้านผมอยู่ที่ไวท์สโตน
‪มีต้นไม้ใหญ่ ‪โอกาสและอนาคตที่ใหญ่โต
‪และพ่อตอกย้ำว่ามันจบแล้ว
‪ลูกไปนั่งรอในรถเลย เข้าใจไหม
‪พ่อขอสร้างความทรงจำดีๆ ช่วงคริสต์มาส
‪เอาเถอะ
‪ไม่ต้องรื่นเริงทุกคนก็ได้
‪- พ่อ ‪- ไง
‪- ว้าว เธอต้องหนาวแย่แน่... ‪- โธ่พ่อ
‪น่ารักออก
‪แม่เบลี่ย์ซื้อเสื้อโดลเช่สุดสวยให้ ‪ใส่งานคริสต์มาส หนูล่ะ
‪ส่วนหนูต้องคุ้ยกระบะ ‪หาไฟเย็นไว้ฉลองที่ร้านลดราคา
‪รู้ไหมว่าหนูรู้สึกยังไง
‪รู้สึกต่างที่ไม่มีพ่องี่เง่า ‪ที่เอาเงินไปผลาญ
‪กับเสื้อตัวเดียว ‪ที่ลูกสาวแรกรุ่นใส่แล้วเหมือน อึ๋ย...
‪- พ่อ! ‪- พ่อหลุดอะไรออกมา
‪พ่อไม่อยากให้หนูมีความสุข
‪ไม่ใช่อย่างนั้นนะ! ‪พ่อแค่บอกว่า อึ๋ย
‪ข้ามศพพ่อไปก่อนเหอะ
‪พ่อ! ก็หนูทำใจลำบาก
‪วันที่ 25 ธันวาคม
‪เพื่อนทุกคนก็ต้องอัปรูปบนอินสตาแกรม
‪โชว์สิ่งของที่ได้มากัน
‪คิร่าก็จะไปฮาวาย!
‪เฮ้อ! หนูสู้เธอไม่ได้เลย
‪- ลูกก็ควรยินดีกับเพื่อนนี่ ‪- โดยไม่นั่งสงสารตัวเอง
‪หนูรู้ค่ะ พ่อ พ่อพูดน่ะมันง่าย
‪อีกไม่นานหรอกนะ
‪ครอบครัวเราต้องมีความสุขแน่
‪ลูกเชื่อพ่อเถอะ
‪หนูเข้าใจที่พ่อพูด แต่...
‪บอกตามตรงนะคะ
‪ใจหนูยังไม่พร้อมยอมรับเรื่องนี้
‪ต้องไปแล้วค่ะ เวลาเข้าห้องน้ำของหนู
‪หนูมีความหวังค่ะ ‪และรู้ว่าพ่อพยายามเต็มที่
‪แต่มันเป็นเรื่องยาก
‪เพราะเรามันไม่ใช่เด็กว่าง่าย
‪โทษที ไม่ได้ยิน ‪พูดใหม่ได้ไหมลูก
‪เราไม่ใช่เด็กว่าง่าย
‪โอ้ พระเจ้า หัวใจพ่อพองโต ‪เพราะรักลูกล้นใจ กอดหน่อย
‪- สัญญากับหนูอย่างนะ ‪- อือฮึ
‪ซานต้าจะต้องมอบ ‪ช่วงเวลาที่คู่ควรอินสตาแกรมให้หนู
‪รีบไป ก่อนจะหมดเวลาของลูก
‪น่าจะเป็นนักสะสมตัวยง
‪เธอน่าจะถ่ายท้องมากกว่า
‪- เธอเอาที่บริหารต้นขามาทำอะไร ‪- ไม่รู้
‪อย่ายุ่งกับของรักของฉันเชียว
‪เธอได้ยินเราได้ไง
‪- คุณเลิกรื้อของเธอได้แล้ว ‪- ฉัน...
‪พอลล่า
‪โอ้
‪(จามาล)
‪ผมลืมไปเลย
‪ไม่ได้เอาไปตอนย้ายบ้าน
‪เอาลงไปข้างล่างสิ ‪จะได้แขวนของประดับบนต้นไม้
‪โอ๊ะ
‪- ดูป้าโจสิ ‪- อือฮึ
‪- ดูสิเขาเหมือนใคร ‪- โอ้ นั่นสิ
‪โอ้!
‪เธอเก็บไว้นี่เอง
‪เฮ้อ ฉันอยากมีความทรงจำที่ดีแบบนั้นจัง
‪ยังจำได้วันคริสต์มาสครั้งหนึ่ง
‪ตอนนั้นฉันเจ็ดขวบ ‪เป็นปีที่พ่อแม่หย่ากัน
‪แต่ไม่มีเงินพอที่จะแยกบ้านได้
‪เลยใช้แบ่งพื้นที่กัน
‪แบบนั้นแหละ ‪แม่อยู่ชั้นบน พ่อชั้นล่าง
‪เหมือนอยู่ในสนามรบเลย
‪ต่อมา ในวันคริสต์มาสอีฟ
‪ตอนนั้นพ่อแยกบ้านแล้ว ‪เรากำลังฉลองกัน
‪เขาก็ย่องเข้าห้องแม่
‪เพื่อไปเอาชุดซานต้าในตู้เสื้อผ้าแม่
‪น้องชายฉันสติแตกที่เห็นเขาบุกรุก
‪เขาโทรบอกแม่ แล้วแม่ก็โทรแจ้งตำรวจ
‪- พูดไม่ออกเลย ‪- ตอนนั้นพ่อ
‪กำลังย่องมาทางหน้าบ้านในชุดซานต้า
‪ตำรวจจึงเข้าจับกุม ‪ก่อนที่พ่อจะเดินถึงหน้าประตู
‪นั่นแหละ
‪โถ ร็อกซี่
‪ร็อกซี่คนดีของผม
‪แต่ฉันไม่เป็นไร ‪เข้าใจใช่ไหม ฉันโอเค
‪รู้ไหม คุณปรับตัวเก่งมาก
‪ปรับตัวเก่งจริงๆ มานึกดูแล้ว
‪ช่วยเอาพวกนี้ลงไปหน่อยนะ
‪- ได้ ‪- ผมเอากล่องนี้ไป ไปก่อน
‪เอาละ
‪กล่องสุดท้ายแล้ว
‪คุณต้องเอาต้นคริสต์มาส ‪ที่พิงอยู่ตรงโรงรถเข้ามา
‪จะได้ตกแต่งกัน
‪ธรรมเนียมคริสต์มาสน่ะ ‪ต้องให้อยู่นอกบ้านสามวัน
‪เหตุผลเดียวที่เริ่มธรรมเนียมนั้น ‪เพราะเธอกับแม่เธอ
‪ตกลงกันไม่ได้ ‪ว่าใครจะเอาต้นไม้เข้ามา
‪ขอบคุณพระเจ้า ‪ที่ได้ของประดับพวกนี้
‪ฉันนึกว่าที่นี่จะจัดอะไร ‪เยอะกว่านี้หน่อย
‪ฉันชอบคริสต์มาสที่เรียบง่าย
‪ฉันต้องการแค่ระลึกถึงการประสูติ
‪และต้นไม้ประดับไฟ
‪พระเยซูทารกน้อย
‪และดาวที่ส่องแสงนำทาง
‪และปีนี้ก็จะจัดใหญ่ขึ้นหน่อย ‪สำหรับทุกคน
‪อ้อ พวกเขาโชคดีจัง ‪ที่มีคุณนะ โจเซฟีน
‪ฉันก็ย้ำกับพวกเขาตลอด
‪รักป้าคุณจัง เอาละ ฉันต้องไปก่อน
‪แล้วเจอกันตอนมื้อค่ำ
‪- ผมจะตั้งตารอเวลามื้อค่ำเลย ‪- อือฮึ หนึ่งทุ่ม โอเคนะ
‪มีความสุขกับความทรงจำนะ
‪ตกลง
‪- บาย ‪- กลับดีๆ ล่ะ
‪ชู่!
‪ต้องเร่งเสียงหน่อย
‪มาสิ คุณต้องมาดูนี่ มาเร็ว
‪เขาเพลียหนักเลย
‪โถ
‪ดูสิ นั่นแม่!
‪โอ๊ะ พวกนักซุ่มนั่นเอง
‪นี่ มานั่งดูที่โซฟาเห็นชัดกว่านะ
‪- ถ้าอยากดู ‪- หนูอยากดู
‪อยากดูชัดๆ
‪- มานั่งข้างป้านี่ ‪- ลูกสาวของพ่อ มานี่มา
‪ฮู่ ครั้งนี้เตะแรงเลย
‪เห็นท้องแม่ไหม
‪ค่ะ
‪ในท้องแม่คือลูกไง
‪จริงเหรอ
‪จริงสิ ‪ลูกน่ะป่วนตั้งแต่ในท้องเลย
‪เนอะ ป้าโจ
‪พ่อคะ เราอยู่ไหนเหรอ
‪ลูกยังเป็นแค่หนึ่งประกายความหวัง ‪สองสิ
‪สองประกายความหวัง
‪- ยอดเลย ‪- เธอสวยจริงๆ
‪แม่เป็นแม่ที่สวยที่สุดเลย
‪แม่รักลูกทุกคนมากนะ
‪- จะพูดเรื่องนี้อีกนานแค่ไหนเนี่ย ‪- มาร์แชล
‪คุณไม่มั่นคงก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ‪โอเค ถูกแล้ว
‪ใช่ ฉันยังโกรธคุณอยู่ ‪แต่จำเป็นต้องขอความช่วยเหลือ
‪- โอเค ‪- บอริสเขาว่าอยาก "จิงเกิลเบลล์ฉัน"
‪- ฉันควรยอมไหม ‪- ในใจคุณว่าไงล่ะ
‪ก็น่าจะ...
‪- อัปเดตมาซิ ‪- โอ๊ะ... ข่าวดีครับ!
‪สำหรับเรา คืองี้ครับ
‪เราล็อกลูกค้าโฆษณาอยู่หมัดเรียบร้อย
‪ไม่มีทางเด็ดขาด ‪ที่ลูกค้าจะไปซื้อเวลาโฆษณา
‪จากสถานีของรัช
‪เพราะฉันห่วงเรื่องการเปิดตัว
‪ค่อยยังชั่ว สถานการณ์น่าจะราบรื่น
‪ครับ แหม ‪นึกว่าคุณจะว่า "ดีมาก" หรือ...
‪"มาร์แชล คุณได้รับพระพรและ ‪เป็นที่ทรงโปรดมาก" ไม่มีเลยรึ
‪- ถ้าคุณต้องการนะ ดีมาก ‪- ขอบคุณ
‪(ดับเบิ้ลยูบีคิวแอล ‪คริสต์มาสเท่านั้นที่สำคัญ)
‪นั่นมันบ้าอะไร!
‪โอ้ ตายละ!
‪เราถูกปลดล็อกซะแล้ว
‪รีบจัดการ ไม่งั้นฉันจะ...
‪ไล่ผมออก ผมรู้แล้ว
‪ได้อยู่ในบัญชีคนไม่ดีของซานต้าแน่
‪ผมแค่ทำตามที่เธอต้องการเอง
‪รู้อะไรไหม ไม่ต้องพูด
‪ฉันไม่มีใจให้คุณแล้ว
‪ไม่เหลือแล้วสำหรับทุกคน
‪เอานี่ไปเลย
‪เชิญจัดตารางกันเอง
‪- ลวงโลกทั้งเพ ‪- หา เดี๋ยวก่อน
‪เดี๋ยวจะกลับมาคุยกับคุณ ‪เดี๋ยวสิ มาเร็ว
‪เดี๋ยวก่อน
‪คิอานติชั้นเลิศของเราครับ
‪- สำหรับคู่รัก ‪- โอ๊ะ
‪หรือ...
‪- แมร์รี่คริสต์มาส ‪- แมร์รี่คริสต์มาส
‪ขอบคุณครับ
‪อภินันทนาการครับ
‪แจ๋ว
‪ดื่มอวยพร
‪- เย้ ‪- เย้
‪สำหรับดับเบิ้ลยูบีคิวแอล
‪- คริสต์มาสสุดพิเศษ ‪- เย้
‪เมื่อยอดขายโฆษณาเข้าที่
‪ตอนนี้ขอโฟกัสในแง่ดีๆ ก่อนดีไหม
‪แบบที่เห็นจริง นี่เป็นคืนที่พิเศษ
‪- อือฮึ ‪- เราจะกลับมาออกอากาศพรุ่งนี้
‪- อือฮึ ‪- จากจุดที่เราเริ่มต้น
‪ใช่ จุดที่เป็นของเรา
‪โพสท่าแบบป้ายโฆษณาหน่อย
‪ไม่เอา
‪- เอาน่า ‪- ทำไม่ได้
‪- พอเถอะ ‪- ทำเร็วสิ
‪- ไม่ทำหรอก ‪- ฉันอยากดูนี่
‪ผมไม่ได้ชอบโพสท่านะ ‪ไม่ได้อยากทำเลย
‪แต่... หวัดดี!
‪ท่านั้นไง
‪โฆษณาฟรี ที่นี่จัดให้
‪ชอบจัง
‪โอ้
‪นึกถึงหน้าคุณ บนป้ายสูง 14 ฟุต ‪ตรงข้ามตึกดับเบิ้ลยูเอ็มแอลอี เจ๋งไหม
‪โอ้ ฉันยอมจ่ายเพื่อฟาดหน้าพวกนั้น
‪ขอโทษครับ
‪ทุกท่านครับ
‪ผมอยากแนะนำ ‪ผู้หญิงคนหนึ่งที่พิเศษมากๆ...
‪เธอช่วยให้ผมผ่านความลำบาก ‪ในช่วงวันหยุดที่เย็นเยือก
‪วันนี้ผมคงมาอยู่จุดนี้ไม่ได้...
‪ถ้าไม่ใช่เพราะ...
‪มาร์จฝ่ายบัญชี
‪คุณอยู่ในร้านใช่ไหม ‪กรุณายกมือขึ้นที
‪- มาร์จ ‪- โอ้ ตายจริง
‪กรุณายกมือขึ้นที มาร์จ ‪ถ้าอยู่นี่ ยกมือที
‪น่าจะพูดตรงๆ นะ
‪เต้นรำกับผมนะ
‪ไม่มีใครเต้นรำกันนี่
‪ไม่ต้องไปสนใจคนอื่น มาสิ
‪ไม่รู้หรือว่ารัชท่วงท่าใช้ได้นะ
‪สิ่งที่ผมรู้สึกตอนนี้...
‪ผมนึกไม่ถึง ‪ว่าจะรู้สึกแบบนี้ได้อีก
‪คุณน่าจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้วนะ
‪อะไรเหรอ
‪ตอนที่ฉันเดินเข้าไปในบูธ...
‪เมื่อห้าปีก่อน...
‪พอลล่าเพิ่งจากไป...
‪คุณสับสนมาก
‪คุณต้องการโปรดิวเซอร์ ‪แต่ก็ต้องการเพื่อนด้วย
‪และฉันมีความสุขที่ได้ทำ
‪รวมทั้งลูกๆ คุณ...
‪พวกแกรักคุณนะ
‪ฉันก็รักพวกเขา
‪จริงๆ นะ
‪ฉันไม่เคยนึก ‪ว่าจะรักครอบครัว
‪เพราะแม่กับพ่อ
‪- จะเล่าเรื่องคุณงั้นรึ ‪- พวกเขาไม่เคยให้
‪ผมชอบเรื่องคุณทั้งหมดนะ แต่...
‪ฉันรู้สึก... ‪ซาบซึ้งที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตคุณ
‪และผมก็ปลื้มคุณมาก
‪คุณล่ะ
‪ค่ะ เหมือนกัน
‪โอเค เด็กๆ ได้เวลาเข้านอน
‪เดี๋ยวๆ ป้าโจ รอก่อน
‪จามาลอยู่ไหน จามาล!
‪ทุกคน
‪พ่อมีข่าวพิเศษเหลือเชื่อ
‪เรากลับมารวยงั้นเหรอ!
‪รวยความรักน่ะ
‪พ่อได้เชิญคุณคนสวยผู้นี้
‪มาร่วมฉลองวันคริสต์มาส ‪กับครอบครัวเรา...
‪รวมถึงทุกวันคืนหลังจากนั้น
‪- ในที่สุด! ‪- หา!
‪- ไม่มีทาง ‪- จามาล!
‪เธอไม่ใช่ส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้!
‪ลูก พ่อรู้ว่ามันถาโถมสำหรับลูก
‪แต่นี่เป็นเรื่องดีงาม ชีวิตใหม่ของเรา
‪- ร็อกซี่เป็นส่วนหนึ่งของเรามา... ‪- ช่างมันสิ
‪ตั้งแต่เราย้ายมานี่ ทุกอย่างมันแย่!
‪ทุกอย่าง!
‪นี่ ลูกพูดกับเธอแบบนั้นไม่ได้นะ
‪พ่อจะบอกให้สองอย่างที่...
‪ปล่อยเขาไปก่อน
‪เขากำลังคับข้องใจ ‪ก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร
‪ลูกต้องเรียนรู้ที่จะเคารพผู้อื่นสิ!
‪มีตั้งหลายครั้งที่ป้าไม่ได้ตามไปต่อว่าเธอ
‪ลองสะกดดู "คาดการณ์" ‪แล้วโทรมานะ แม่ ขอบคุณ
‪มาร์แชล ที่รัก
‪คุณต้องดื่มหน่อย
‪แย่มากเลยงั้นรึ
‪ชายที่อยู่ข้างบนไม่พอใจ
‪มันยังไม่จบหรอก
‪สำหรับแคมคอม จบแล้ว
‪รู้ไหม... เราเป็นบริษัทใหญ่
‪คุณเคยถือหุ้นในบริษัทใหญ่มากๆ ไหม
‪กฎเอฟซีซีห้ามเราซื้อหุ้นปลีกย่อยของสถานี
‪เราหมดทางต่อยอดตลาดนี้แล้ว
‪เราคงได้แต่ลองเสี่ยงไป
‪ดูว่ารัชจะดึงลูกค้าได้แค่ไหน
‪ใช่ ต้องงั้นแหละ
‪ก็ต้องงั้นแหละ
‪แล้ว... บาร์ตันว่าไง
‪ว่าฉันพลาดที่ไม่สร้างความอยู่รอดของตลาด
‪ถ้าหุ้นเราจะดิ่ง เราก็ต้องดริ๊ง
‪ผมเห็นด้วยครับ
‪- ขอถามอะไรหน่อย ‪- อือ
‪คุณโอเครึเปล่า
‪- โอเค ‪- เหรอ
‪- ก็แค่ธุรกิจ ‪- อือ
‪ผมก็ชอบธุรกิจนะ
‪คุณจัดการธุรกิจนี้ไม่ได้หรอก
‪เป็นไง โย่ เฮ้ หนึ่งสองๆ
‪รัชกับกระแสเพลง ร็อกซี่กับไอคิว
‪คุณจะทำไง
‪โอเค
‪- ใช่ ‪- รีบเข้าเรื่อง
‪และซ้อมโปรแกรม ‪ต้องออกอากาศสี่โมงนะ
‪ก็ได้ มาเช็กกัน เอาละนะ ‪เริ่มแบบว่า "ไง ทุกคน!
‪นี่คือฮอลิเดย์รัช!"
‪ไม่ดี ผมว่าเอางี้ ‪"ไงทุกคน นี่คือรัชฮอลิเดย์
‪ฮอลิเดย์รัช ที่ครัชดับเบิ้ลยูบีคิวแอลโฉมใหม่ ‪ทั้งบรุกลิน ควีนส์ ลองไอแลนด์
‪ไม่ว่าคุณอยากเปิดหรือเทกระป๋อง
‪- เราจัดให้" ‪- เย้! นั่นแหละรัช
‪พูดทำนองนี้ แล้วก็เริ่ม
‪เล่นเพลงรัน ดีเอ็มซี ‪ผมจะเปิดดอนนี่ แฮ็ทธาเวย์
‪ลูเธอร์ เจไฟฟ์ วู-แท็ง
‪คุณเล่นเพลงตามใจชอบเลย ‪รู้ไหมทำไม
‪รู้ไหมเรามีอะไรดีในสถานี
‪- อะไร ‪- ดนตรีของเรา
‪- เรามี... ‪- เรามีปัญหาแล้ว!
‪เดินหน้าไม่ได้แล้ว
‪โอเค นี่ รู้อะไรไหม จาเนลล่า
‪- ไม่ต้องดราม่า ‪- ใช่
‪- เราพร้อมเดินหน้า ‪- มันจบแล้ว
‪- อะไร ‪- ฉันเริ่มกลัวแล้ว
‪จบสิ้น! แมร์รี่คริสต์มาสบ้าบอ!
‪ธนาคารโทรมา ‪วงเงินสินเชื่อเราถูกยกเลิก!
‪เป็นเพราะอะไร
‪ผู้ซื้อบ้านของรัชถอนสัญญา!
‪- แน่ใจเหรอ ‪- ก็ออกอากาศไม่ได้
‪ออกอากาศไม่ได้ จ่ายเงินใครไม่ได้
‪อยู่ในตึกนี้ก็ไม่ได้แล้ว! ‪ตอนนี้เท่ากับเราบุกรุก!
‪โอเคนะ
‪- ฉันได้ยินเสียงหวอ ‪- เราจ่ายค่าเช่าตึกแล้ว
‪วงเงินนั้นแค่ช่วงพยุง ‪จนกว่าจะมีค่าโฆษณาเข้ามา
‪เอางี้ ผมจะโทรหานายหน้า เพราะ...
‪หวัดดี ป้าโจ
‪- ตอนนี้ยุ่งอยู่ครับ เดี๋ยวผม... ‪- จามาลไปแล้ว
‪- ไปไหน ‪- ใครจะรู้ล่ะ
‪เขาออกไปเล่นฟุตบอล
‪แต่ไม่กลับมาสักที
‪โอ้ พระเจ้า
‪เดี๋ยวผมกลับไปหา ครับ
‪จามาลน่ะ
‪โอ้ รีบไป
‪- จะโทรหาระหว่างทาง ‪- โอเค
‪ฉันรู้สึกใจสั่นพิกล
‪ฉันเข้าใจ ‪เดี๋ยวก็คงเรียบร้อย
‪จามาล ลูกหายไปไหน!
‪หนูข้อความหาเพื่อนเขาทุกคน
‪ทั้งคนที่หนูรู้จักในชั้นเรียนเขา ‪ไม่มีใครเห็นเลย
‪หวัดดี ทุกคน
‪- โจเซฟีน ได้ข่าวบ้างรึยัง ‪- ยังเลย
‪นับจากนี้เรียกป้าโจนะ
‪หนูจะเอาสินค้าจอร์แดนส์ของเขามาใส่ ‪และอัปอินสตาแกรม
‪จามาลต้องตอบกลับมาแน่
‪- ไม่ก็แจ้นกลับมาเตะหนู... ‪- มาย่า... ช่วยที!
‪ผมคิดไม่ออก
‪ค่ะ มานั่งก่อน มาสิ
‪ฟังนะ
‪เราต้องหาเขาเจอ โอเคนะ ‪และเขาก็รักคุณ
‪- เขาแค่เจ็บปวด ‪- ไม่ เพราะผม
‪ผมเห็นแก่ตัวเกินไป ‪ที่ทำตามความฝัน
‪เรื่องที่ผมต้องห่วง ‪คืออะไรที่ดีสุดสำหรับลูกๆ ต่างหาก
‪ผมต้องไปตามหาลูก
‪ฉันจะออกไปตามหากับมาย่า ‪ถ้าได้ข่าวจะข้อความมา
‪บอกได้เลย ‪ฉันเอาชนะตัวเองได้อีกแล้ว
‪ปีแล้วปีเล่า
‪ว้าว สวยจังค่ะ
‪เธอใช่ลูกน้อย ‪ของโจเซฟีน โรบินสันรึเปล่า
‪ใช่ค่ะ และนี่คือ...
‪หญิงสาวที่ดูดีมาก
‪ร็อกซี่ค่ะ และขอบคุณ
‪คุณเป็นของขวัญคริสต์มาสผมรึเนี่ย
‪แหม เอาเถอะค่ะ เล่นมุกดั้งเดิม
‪คุณลุง ใจเย็นก่อนค่ะ ‪เรามาตามหาพี่ชาย จามาลน่ะ
‪ฉันไม่เห็นเขานะ ‪แต่เห็นแล้วอาจไม่รู้ก็ได้
‪แต่ จะคอยสอดส่องให้แล้วกัน
‪เขาหน้าแบบนี้ค่ะ หรือเหี้ยมกว่านี้ ‪อาจช่วยให้คุณจำเขาได้
‪เอาละ ขอบคุณที่ช่วยนะคะ ‪และขอให้มีความสุข
‪- แมร์รี่คริสต์มาสค่ะ ‪- อย่าลืมบอกโจเซฟีนว่า
‪เรจินัลด์ มิลเลอร์ ‪ฝาก "แมร์รี่คริสต์มาส"
‪ให้เธอโทรหาฉันได้นะ ‪ถ้าอยากให้ไปช่วยติดไฟประดับ
‪ถ้าคุณรู้จักป้าจริงๆ
‪ป้าโจขอแค่ดาวประดับต้นไม้ ‪กับพระเยซูทารกน้อย
‪เอาละ ไปกันเถอะ
‪แมร์รี่คริสต์มาส
‪นี่ เห็นจามาลบ้างไหม
‪ไม่ ไม่เห็นเขาเลย ‪เสียใจนะ คุณวิลเลียมส์
‪จามาล!
‪(ขายบ้าน)
‪(ขายแล้ว)
‪ไอ้ป้ายเวร...
‪ลูก!
‪จามาล!
‪เขาย้ายไปแล้ว!
‪คิดว่าผมไม่รู้รึไง จิมมี่!
‪เฮ้ คุณไม่ได้จัดรายการวิทยุแล้วนี่!
‪คิดว่าผมไม่รู้รึไง จิมมี่!
‪ให้ตาย...
‪แมร์รี่คริสต์มาส! แมร์รี่...
‪แมร์รี่คริสต์มาสเช่นกัน!
‪- เขาเคยทำแบบนี้ไหม ‪- ไม่
‪จามาลไม่เคยทำอะไรแบบนี้ค่ะ
‪- หรือเขาไปที่บ้านเก่า ‪- อาจจะ
‪โอ้ มาค่ะ ให้ฉันช่วยอุ้มนะคะ...
‪ขอบคุณ
‪ฉันไปทำงานสายแล้ว
‪โอเค
‪โอ้
‪ดูสิ น่ารักจังเลย
‪คุณอุ้มเก่งจัง ‪คุณก็มีตัวน้อยที่บ้านเหรอคะ
‪โอ๊ะ ฉันเหรอ ไม่มีค่ะ
‪โอ๊ะ โทษทีค่ะ ‪นึกว่าเธอเป็นลูกสาวคุณ
‪- อ้อ ไม่ใช่ ก็ไม่เชิงน่ะ ‪- เราสนิทกันมาก
‪- มาค่ะ... ‪- แกน่ารักมาก
‪ขอบคุณค่ะ
‪แล้วหนูน้อยไปอยู่ไหนคะ ‪ตอนคุณทำงาน
‪ฉันขึ้นรถไปบ้านเพื่อนก่อน
‪จากนั้น ก็ขึ้นรถไปทำงาน ‪ทำงานเสร็จ ก็วนกลับแบบเดิม
‪วันคริสต์มาสอีฟด้วยเหรอคะ
‪จ่ายงามวันหยุด! สองเท่า
‪ก็อยากทำงานใกล้กว่านี้ ‪แต่ติดที่เงินน่ะ
‪ก็ต้องขอความช่วยเหลือที่ทำได้
‪แต่ดูหนูน้อยล้ำค่านี่สิ ‪ทุกอย่างที่ทำ... ยิ่งกว่าคุ้มค่า
‪- ฉันเข้าใจค่ะ โชคดี ‪- ขอบคุณ
‪แมร์รี่คริสต์มาส
‪มันก็แค่วันธรรมดาสำหรับฉัน
‪จริงแล้ว...
‪ค่ะ แมร์รี่คริสต์มาสค่ะ
‪และขอบคุณ ‪ที่ช่วยเตือนให้หายใจต่อ
‪- หนูรักป้าโจค่ะ ‪- ป้าก็รักหนู
‪ตอนนี้...
‪ก็ถึงเวลา...
‪ประดับดวงดาว
‪เป็นเวลาที่ป้าปลื้มมาก
‪ดวงดาวนี่จะส่องแสงนำทางทุกคน...
‪ที่หาทางกลับบ้าน
‪มาแล้ว
‪- ไม่ได้ข่าว ‪- ฉันก็ไม่ได้ข่าวอะไร
‪- ควรโทรแจ้งตำรวจไหม ‪- อย่าเพิ่ง
‪คริสต์มาสอีฟแท้ๆ
‪ช่วงเวลาที่ครอบครัวจะได้อยู่ร่วมกัน
‪บอกเล่าเรื่องราวในครอบครัว
‪แขวนถุงเท้า
‪แกะของขวัญ
‪มันไม่ควรเป็นแบบนี้เลย
‪ผมรู้ว่าเขาอยู่ไหน
‪เดี๋ยวผมกลับมา
‪จามาล ลูกทำให้ทุกคนเป็นห่วงนะ
‪แล้วไง
‪ลูก ร็อกซี่เป็นส่วนที่น่ายินดี ‪ของครอบครัวเรามาตลอด
‪ไม่ใช่เรื่องนั้น
‪อะไรล่ะ จามาล มหาลัยงั้นรึ ‪เราก็กำลังหาทาง...
‪ผมก็รู้สึกสูญเสีย
‪ผมจำได้ว่าแม่ป่วยตอนอยู่บ้านนั้น
‪ผมรับไม่ได้ที่ต้องอยู่ที่นั่น
‪ตอนผมอยู่ในบ้านนั้น ผม...
‪ผมไม่รู้สึกว่าแม่อยู่
‪ไม่ได้ยินเสียงแม่
‪ลูกเลยต้องมาอยู่นี่
‪สถานที่โปรดของแม่
‪เธอชอบดูแสงไฟประดับคริสต์มาส
‪ผมจะไม่มีวันลืมแม่
‪ลูกพ่อ... ไม่หรอก
‪แม่ของลูก เธออยู่กับเราทุกที่ ‪เธออยู่ในทุกอย่างที่เราทำ
‪แม่ของลูกอยู่รอบตัวเรา
‪เรื่องนั้นผมเข้าใจ
‪งั้นเหรอ
‪หลังจากแม่ตาย
‪พ่อก็เอาผมออกมา ‪จากบ้านหลังเดียวที่ผมคุ้นเคย
‪พาเราไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่
‪ซื้อของให้มากมาย
‪เหมือนกับพ่อพยายาม ‪ปิดกั้นความทรงจำของเรา
‪พ่อ...
‪โธ่ ให้ตายสิ
‪พ่อนึกว่ามันเหมาะสม ‪ที่เก็บความเศร้าไว้คนเดียว
‪เข้าใจนะ พ่อ...
‪แค่พยายามเป็นพ่อที่เข้มแข็งให้ลูกๆ พ่อ...
‪พ่อเข้าใจลูกนะ
‪มองพ่อสิ
‪พ่อเข้าใจลูก
‪แม่น่ะ...
‪ตื่นเต้นเสมอในเช้าวันคริสต์มาส
‪แม่ตื่นก่อนฟ้าสว่าง ‪ทำเสียงดังอยู่ในครัว
‪เพื่อจะปลุกผม
‪เรารีบลุกก่อนรุ่งเช้า เพื่อห่อของขวัญ
‪เร่งอ่านคู่มือและต่อจักรยาน
‪เข้าใจนะ แม่เค้าตื่นเต้นมาก ‪ที่จะได้เห็นรอยยิ้มลูก
‪ตอนลูกเปิดของขวัญ
‪แม่แบบไหนนะ ‪ที่ตีหม้อเสียงดังตอนหกโมงเช้า
‪เพื่อปลุกลูกๆ
‪แม่ของลูกไง
‪พ่อรู้นี่ ผมคอยฟังเสียงเป๊งๆ ‪เพื่อจะวิ่งลงมา
‪โอ้
‪เราควรทำให้เรื่องราวนี้มีชีวิต
‪เพื่อมาย่า เพื่อแฝดน้อย
‪- ใช่ ‪- ลูกจะช่วยพ่อได้ไหม
‪ได้สิครับ
‪และเราก็ควรสร้างความทรงจำใหม่ที่ดีด้วย
‪แม่ของลูกย่อมต้องการให้ทำแบบนั้น
‪ผมเสียใจครับ เรื่องร็อกซี่
‪เธอเป็นผู้หญิงที่ดี
‪และพ่อรักเธอ
‪จริงเหรอ
‪พ่อยังไม่เคยพูดมันออกมาเลย
‪แต่ใช่ แน่นอน
‪พ่อฮะ พ่อคอยดูแลผมมาตลอด ‪ร้อยสิบเปอร์เซ็นต์เลย
‪ถึงเวลาของพ่อแล้วล่ะ
‪ใช่ ลูกอาจพูดถูกนะ
‪ลูกโอเครึเปล่า
‪ต้องโอเคสิครับ
‪กลับบ้านกันเถอะ
‪จ้องหน้าทำไม
‪ไม่ใช่ความผิดผมที่คุณหลุดจากสถานี
‪บ้าชะมัด
‪อาจเป็นความผิดผม
‪ทำลายเพื่อนช่วงคริสต์มาส
‪เขา
‪บนป้ายนั่น
‪ช่างไร้หัวใจ
‪แต่ทำไมยังยิ้มออกล่ะ
‪อาจยังไม่สายเกินไป
‪หรือถึงเวลาของซานต้า มาร์แชล
‪ใช่
‪ใช่แล้ว นั่นสิ
‪ถึงเวลาซานต้า มาร์แชลออกโรง ‪ใช่แล้ว!
‪ใช่!
‪เย้ รื่นเริงหรรษา ซานต้ามาแล้ว!
‪ใช่ๆ
‪แล้วสวรรค์กับธรรมชาติก็ร้องเพลง!
‪แล้วสวรรค์กับธรรม... ธรรม...
‪ธรรมชาติก็ร้องเพลง!
‪ใช่ ผมไปละ จะต้องรีบไปจัดการ
‪ทุกอย่างต้องเรียบร้อย ‪ทุกอย่างต้องโอเค
‪ดูสิผมเจอใคร
‪ขอสรรเสริญพระองค์ มานี่สิจ๊ะ
‪ขอกอดให้เต็มที่ก่อน แต่เดี๋ยวเรา
‪จะต้องเปิดอกคุยกันนะ
‪ป้าโจ...
‪ไหนว่าเป็นคริสต์มาสเรียบง่ายไงครับ
‪คู่แฝดทำให้หมดเลย
‪ป้าไม่ได้ช่วยเลยนะ
‪สองจ่ายหนึ่งอยู่ไหนเนี่ย
‪พ่อ ไฟ!
‪ออกมาเร็ว ทุกคน!
‪มาเร็ว
‪เป็นไงคะ คริสต์มาสของเรา!
‪โอ้ ว้าว! สวยจัง!
‪ขอถามตรงๆ ลูกทำคนเดียวจริงเหรอ
‪หนูมีคนช่วยนิดหน่อย
‪โอ้!
‪หวัดดี!
‪คุณมาย่าน่ะ ‪เธออยากให้บ้านดูมีมนต์ขลังหน่อย
‪ค่ะ
‪ไหนดูซิ
‪โอ้ หรือว่า ‪เราต้องเพิ่มเวทมนตร์อีกหน่อย
‪ดูเป็นบ้านที่อบอุ่น ‪หนูตั้งใจให้เป็นอย่างนั้น
‪- สวยจัง ‪- ไปเอาไฟพวกนี้มาจากไหนล่ะ
‪ตอนที่เราไปตามหาจามาล ‪เราได้เจอเพื่อนบ้านทุกบ้าน...
‪ต่างก็เล่าเรื่องตอนพ่อเป็นเด็กให้ฟัง ‪แล้วก็เจอชายคนนี้
‪คุณมิลเลอร์
‪- เรจินัลด์งั้นรึ ‪- ค่ะ!
‪เขาให้เรายืมไฟประดับมา
‪ป้าโจ หนูว่าเขาแอบชอบป้านะ
‪แหม ต๊ายตาย
‪นี่
‪- ร็อกซี่ ผมขอโทษที่พูดแบบนั้น... ‪- โอ้ มานี่มา
‪- อย่าคิดมากเลย ‪- ขอบคุณครับ
‪อือฮึ
‪นี่ พ่อฮะ ‪ผมไม่อยากไปเรียนฮาร์วาร์ดแล้ว
‪ผมยินดีที่จะเรียนวิทยาลัยชุมชนครับ
‪- หรืออาจโอน... ‪- หยุด ลูกเสียสติรึเปล่า
‪วิลเลียมส์
‪ลูกพ่อ จะไปเรียนฮาร์วาร์ด ‪พ่อยอมทำทุกอย่าง
‪ยอมขายทุกอย่างเพื่อให้ลูกได้เรียน
‪- พวกลูกอาจได้ขายไตนะ ‪- ไม่!
‪- พ่อรักลูกนะ ‪- ผมก็รักพ่อ
‪พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ พ่อภูมิใจ
‪(เช้าวันคริสต์มาส)
‪ใจร้ายจังเลยอ่ะ
‪ต้องให้เรารอเพื่อแกะของขวัญหนึ่งกล่อง
‪อย่างน้อยก็มีของขวัญนะ
‪- โทษทีที่ให้รอ ‪- เฮ้!
‪แกะของขวัญคริสต์มาสเลย
‪ม้าจิ๋ว!
‪ที่ไม่อึ!
‪นักศึกษาฮาร์วาร์ดมาแล้ว
‪- เย้! ‪- สานฝันของเธอนะ
‪มาย่า
‪พ่อมีบางอย่างอยากให้ลูก
‪สร้อยแซปไฟร์ของแม่
‪โอ้ ว้าว พ่อคะ
‪ใช่แล้ว
‪พ่อควรให้ไว้กับลูก
‪พ่อใส่ให้
‪ขอบคุณค่ะ
‪หนูจะไม่ถอดออกเลย
‪อย่าให้จามาลเห็นนะ ‪เขาชอบสร้อยนี้มากน่ะ
‪ผมนั่งอยู่นี่
‪แมร์รี่คริสต์มาสค่ะ ทุกคน
‪- อะไรน่ะ ‪- แหม ก็รู้อยู่ว่าฉัน
‪ต้องเอาของขวัญมา
‪ทุกคนดูมีความสุขจัง! ว้าว
‪ไม่ใช่รถ หรือกระเป๋าปราด้า ‪หรือม้าจริง
‪นั่นเป็นกองที่สวยงาม ณ ตอนนี้เลย
‪ช้าก่อน
‪เอาละ
‪- นี่จากเราทุกคนครับ ‪- โอ้ ไม่ต้อง
‪ซานต้าได้มอบของขวัญคริสต์มาส ‪วิเศษสุดให้ฉันแล้ว
‪ไม่ใช่ฮะ ไม่ใช่ของขวัญ ‪ก่อนจะเป็นสมาชิกครอบครัวเรา
‪คุณต้องยอมอายสุดๆ แบบพวกเราก่อน
‪โอ้! อายเหรอ
‪ครับ
‪ได้สิ
‪ดูซิว่าอะไรเอ่ย
‪โอ้!
‪โอ้ ว้าว
‪โอ้
‪"สิ่งที่ฉันต้องการสำหรับคริสต์มาส คือ...
‪คุณ"
‪ขอบคุณค่ะ
‪อ๊ะ เดี๋ยว รอฉันด้วย
‪เย้!
‪ช่วงเวลาที่คู่ควรอินสตาแกรมหนู!
‪คนอื่นส่งท้ายคริสต์มาสไม่ได้แบบนี้นะ
‪แต่พ่อทำได้ เพราะพ่อมันเหนือชั้น
‪นี่ เรายังมีของขวัญสุดพิเศษจริงๆ ‪ที่ผมลืมบอกไป
‪ผมไปคุยกับผู้ที่ซื้อบ้านเก่าเรา
‪จริงแล้ว ผมไปเคาะประตูบ้านเขาเมื่อเช้า
‪แมร์รี่คริสต์มาส! หวัดดี
‪ผมลดราคา... ขายบ้านได้แล้ว
‪โอ้ เย้!
‪เราก็จัดรายการได้แล้วสิ
‪โอ้ ตอนนี้ไฟเขียวแล้ว ที่รัก
‪- แจ๋ว ‪- ผลจากการลงทุนด้วยศรัทธา
‪จามาล! หวัดดี เป็นไงบ้าง
‪อย่าบอกนะ... ว่านั่น... ‪เขาโดนอัดหน้าแน่
‪รัช! โอ้ เดี๋ยว!
‪- พ่อเธออยู่ไหม ‪- ครับ อยู่
‪ดีเลย หวัดดี!
‪จาเนลล่าบอกว่า ‪คุณออกอากาศไม่ได้ใช่ไหม
‪ผมเลยมาเพื่อจะ...
‪แก ไอ้ชั่ว นกสองหัว สถุล ‪ทรยศ ทำลายคริสต์มาส...
‪ใช่!
‪- แกตั้งใจทำลายคริสต์มาสของเพื่อน ‪- ผมไม่ทำแล้ว ออกแล้ว
‪- ยังไม่จบ! แกต้องชดใช้! ‪- โอ๊ย! ผมเอาเงินลงทุนสถานีมาให้!
‪- ให้ดับเบิ้ลยูบีคิวแอลออกอากาศ! ‪- รัช!
‪หยุด! เขาจะตายแล้ว!
‪นี่คริสต์มาสนะ!
‪- มาร์แชล ‪- ฮู่!
‪เรื่องสถานีน่ะพูดจริงเหรอ
‪ผมเอาเช็คมาให้ อยากร่วมน่ะ
‪เงินมากก็ยิ่งดีนะ
‪หุ้นส่วนนะ
‪- หุ้นส่วนรึ ‪- อาจจะ
‪- ขอดูก่อน ‪- โอเค
‪- หุ้นส่วนไร้ปากเสียง ‪- ก็ดีนะ
‪พ่อคะ ดูสิ!
‪ซานต้ามาทำให้เราเหรอคะ
‪โอ้ ลูกรัก!
‪ใช่ อาจเป็นซานต้าก็ได้
‪และอาจมีเอลฟ์มาคอยช่วยนิดหน่อย
‪พ่อได้ยินเสียงกุกกักจนดึกดื่นเลย
‪ยิ้มอะไรฮึ ‪คุณไม่ใช่ครอบครัวเราซะหน่อย
‪รู้สึกร้อนไรฟันน่ะ ‪ต้องขอระบายอากาศหน่อย
‪นักบุญนิโคลัส ท่านมาจริงๆ
‪- พ่อ ยืนทำอะไรอีกล่ะครับ ‪- ไปเลย!
‪คุณต้องไปขยายความสุขให้นิวยอร์กนี่
‪พวกเขากระหน่ำฟ้าฟาดหารัชแล้ว!
‪กลับมาแล้ว! ผมกลับมาแล้ว!
‪แมร์รี่คริสต์มาส ครอบครัวที่แสนงดงาม ‪ผมรักคุณมากนะ
‪แมร์รี่คริสต์มาสครับ คุณป้าแห่งความรัก
‪แมร์รี่คริสต์มาสคุณด้วย ‪มนุษย์ผู้แสนร้ายกาจ
‪แต่เราก็หนีไม่พ้น
‪ผมเหมือนฟรุตเค้กน่ะ
‪แต่ไม่เหมือนที่แม่ทำ ‪ที่ทุกคนแย่งกันกิน
‪แมร์รี่คริสต์มาสทุกคน!
‪แมร์รี่คริสต์มาส!
‪- แมร์รี่คริสต์มาส ‪- เย้!
‪จะไปไหนน่ะ!
‪ผมรัช วิลเลียมส์ กับฮอลิเดย์รัช ‪ที่ดับเบิ้ลยูบีคิวแอลโฉมใหม่
‪สถานีวิทยุเบอร์หนึ่งของสตรองไอแลนด์
‪ผมเป็นคนหนึ่งที่ได้รับพร
‪ผมได้รับความรักมากมาย ‪ในช่วงคริสต์มาส
‪ผมจึงอยากแบ่งปันให้กับทุกท่าน
‪ผมจะดูแล ให้คุณผ่อนคลาย
‪เราจะนำความรื่นเริงไปถึงคุณ
‪คุณได้เปิดห่อของขวัญแล้ว ‪พร้อมต้นไม้สว่างไสว
‪ฮอลิเดย์รัชกับคริสต์มาสอบอุ่นใจ
‪และนี่คือ บทเพลงลั่นระฆังสุดแสนเริงรื่น
‪ต้องหาคนช่วยไหม โจเซฟีน
‪เรายังต้องการ ‪คนช่วยเหลือกันและกันเสมอ
‪ขอสรรเสริญพระองค์
‪นี่ ป้าโจ ป้าต้องขึ้นเวทีร้องเพลงนะ
‪โอ้ ไม่ไหวหรอก
‪- ร้องเถอะ ป้าโจ ‪- ป้าต้องร้องนะ
‪- ใช่ เอาเลย ‪- งานนี้ป้าไม่ใช่ตัวเอกนะ
‪หนูเกือบเชื่อแล้ว
‪- โอ้! ‪- ว้าว!
‪เราต้องเตรียมพร้อมเสมอ
‪โอ้! ไม่อยากเชื่อสายตาเลย
‪พวกเขาร้องเพลงเด็คเดอะฮอลส์
‪แต่กลับไม่เหมือนคริสต์มาสเลย
‪เพราะฉันนึกถึงเธอที่เคยอยู่ตรงนี้
‪ที่เราเคยสนุกด้วยกันปีก่อนนี้
‪จะมีทางไหน
‪ช่วยฉันกลั้นน้ำตา
‪แต่นี่วันคริสต์มาส...
‪- โปรดเถิด! ‪- โปรดเถิด!
‪ที่รัก โปรดกลับมา!
‪เย้!
‪เย้ เย้ เย้!
‪เย้... เยส!
‪สิ่งสำคัญไม่ใช่สิ่งที่มี ‪แต่คือคนที่อยู่รอบตัวเรา
‪คำบรรยายโดย กุลวดี โสวัฒนสกุล